Sposoby kierowania ludźmi - wykład

Nasza ocena:

3
Pobrań: 105
Wyświetleń: 1421
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Sposoby kierowania ludźmi - wykład - strona 1 Sposoby kierowania ludźmi - wykład - strona 2 Sposoby kierowania ludźmi - wykład - strona 3

Fragment notatki:

    1      Moduł  6  SPOSOBY KIEROWANIA LUDŹMI.  STYLE I STRATEGIE      6.1. Wprowadzenie      Do podstawowych problemów, jakie stwarza kaŜde zespołowe przed- sięwzięcie  naleŜą  problemy  kooperacji.  Pod  pojęciem  tym  rozumie  się  “działanie wielopodmiotowe (...) w którym kaŜdy z uczestników liczy się  z  czynami  innych”  (Pszczołowski  1978,  s. 106).  W  zaleŜności  od  tego,  czy  cele  uczestników  danego  przedsięwzięcia  są  ze  sobą  zgodne  czy  teŜ  nie,  zwykło  się  wyróŜniać  kooperację   pozytywn ą,  czyli  współdziałania  oraz   negatywn ą,  polegającą  na  walce  bądź  rywalizacji.  Kooperacja  łą- cząca  w  sobie  cechy  współdziałania  i  walki  nosi  w  literaturze  miano  współzawodnictwa (Zieleniewski 1978, s. 117).     Zagadnieniom,  o  których  mowa,  poświęcono  dotąd  wiele  miejsca  w teorii organizacji. PrzewaŜa pogląd, Ŝe sprawna praca zespołów zorga- nizowanych  wymaga  zapewnienia  warunków  uprawiania  między  ludźmi  kooperacji  pozytywnej,  ewentualnie  rozsądnie  pojmowanego  współza- wodnictwa.  Niektórzy  skłonni  są  kooperację  negatywną  traktować  jako  zjawisko o znamionach patologii, którą w imię urzeczywistniania organi- zacji  “sprawnej”  naleŜałoby  konsekwentnie  zwalczać.  Nie  naleŜą  do  od- osobnionych  głosy, Ŝe jeśli kierownik nie potrafi zapewnić wśród podle- głego  mu  personelu  zgodnego,  harmonijnego  współdziałania  wszystkich  jego  członków,  opartego  na  kooperacji  pozytywnej,  akceptacji  “wspól- nych”  celów  itp.,  daje  dowód,  iŜ  nie  posiada  odpowiednich  kwalifikacji  kierowniczych.    Istnieją podstawy do sformułowania tezy, Ŝe takie ujmowanie sprawy  jest  niezupełnie  słuszne.  W  istocie  przecieŜ  świat  organizacji  ludzkich  wcale nie jest pełen harmonii i zgody interesów, a przeciwnie, owe intere- sy  bywają  rozbieŜne,  a  nierzadko  nawet  ze  sobą  wręcz  sprzeczne  (Koź- miński  (red.)  1983,  s. 241;  Grzelak  1978,  s. 9  i  nast.).  Jest  tak  m.in.  ze  Władysław Kobyliński      2  względu  na  ograniczoność  dóbr  stojących  do  dyspozycji  człowieka.  Po- niewaŜ przeciętna jednostka ludzka jest na ogół skłonna działać we wła- snym przede wszystkim interesie i przedkładać swoje korzyści nad korzy- ś ci  partnerów  –  kooperacja  negatywna  staje  się  nieuniknionym  składni- kiem realnego Ŝycia organizacji (Crozier, Friedberg 1982, s. 25). 

(…)

… przeświadczenie, Ŝe jego określone działanie wywoła
u podwładnych łatwo dające się przewidzieć reakcje (Kowalewski 1982,
s. 235). Poglądy te autor skonceptualizował w postaci tzw. teorii X oraz
teorii Y (McGregor 1960, s. 33−34, 47−48).
2
Heteronomiczny, od słów pochodzenia greckiego występujących w złoŜeniach:
“hetero-” – inny, róŜny, innego gatunku, odmienny, zawierający róŜne elementy, niejednorodny oraz “-nomia” – system praw rządzących daną dziedziną, dziedzina nauki, umiejętności (Kopaliński 1989, s. 209 i 355).
3
Autonomiczny, od słowa greckiego “ autonomos” – samorządny, niezaleŜny (Kopaliński 1989, s. 53).
10
Teoria X zakłada, Ŝe przeciętna jednostka ludzka jest z natury leniwa i
stara się pracować tak mało, jak to jest tylko moŜliwe. Człowiek kocha
nade wszystko spokój, wygodę i konsumpcję, a za wykonaną pracę oczekuje przede wszystkim korzyści materialnych. PoniewaŜ jednak wrodzona niechęć do pracy jest tak silna, Ŝe perspektywa nagrody, jako zbyt odległa, nie jest w stanie jej przełamać, ludzi naleŜy do pracy przymuszać.
Zdaniem zwolenników teorii X najbardziej do tego celu nadają się róŜne
kary i zagroŜenia.
Teorii X przeciwstawił D. McGregor teorię Y. Głosi ona, Ŝe praca
stanowi naturalną…
…, skłaniające do wyboru zupełnie odmiennych stylów kierowania.
Pierwsza, oparta na teorii X, nastawiona na pracę, skłania do autokratycznych rozstrzygnięć, druga natomiast ukierunkowana na zaspokajanie róŜnorodnych potrzeb pracowników stwarza zachętę do stosowania demokratycznego stylu.
Autor opowiada się zdecydowanie za stylem demokratycznym, opartym na załoŜeniach teorii Y. Styl taki lepiej odpowiada naturze człowieka, uwzględnia bowiem takŜe jego potrzeby psychiczne. Wypadałoby
zatem odchodzić m.in. od hierarchicznych struktur, nadmiaru formalizacji, centralizowania decyzji itp. na rzecz budowania klimatu sprzyjającego wyzwalaniu w ludziach tkwiących w nich moŜliwości twórczych. Autokratyczne kierowanie, oparte na teorii X, nie słuŜy dobrze tym celom,
bo hamuje ludzką inicjatywę i pomysłowość i utrudnia…
… specyficznych cech postępowania danej osoby (bądź grupy osób),
charakteryzujących ją i wyróŜniających spośród innych. W tym samym
znaczeniu operujemy pojęciem stylu mówiąc o wytworach kultury materialnej danej epoki, np. średniowiecza czy romantyzmu. Mamy wówczas
na myśli całokształt ideowo-artystycznych cech charakteryzujących ogólny kierunek rozwojowy kultury materialnej tej epoki.
Niemal identycznie…

Źródło: Na podstawie: Blake, Mouthon 1964, s. 187.
Styl maksymalnie zorientowany “na ludzi”, oznaczony w schemacie
symbolem C (1–9) wyraŜa się w działaniach zmierzających do utrzymania spójności grupy, trosce o poprawne rozstrzyganie konfliktów i zapobieganie ich powstawaniu, a takŜe dowartościowywaniu pracowników
poprzez poświęcanie moŜliwie wiele uwagi ich pomysłom, emocjom
i zachowaniom (Sikorski…
… kierunek rozwojowy kultury materialnej tej epoki.
Niemal identycznie jest, gdy pojęcie stylu odniesiemy do zachowań
kierowniczych. Oznacza tu ono charakterystyczny dla danej osoby sposób
postępowania z ludźmi. Znajduje on wyraz w doborze metod i technik
skłaniających podwładnych do coraz lepszej i coraz bardziej wydajnej
pracy. Ów sposób kształtuje się pod wpływem bardzo wielu czynników,
jak usposobienie…
…. 187.
Styl maksymalnie zorientowany “na ludzi”, oznaczony w schemacie
symbolem C (1–9) wyraŜa się w działaniach zmierzających do utrzyma-
nia spójności grupy, trosce o poprawne rozstrzyganie konfliktów i zapo-
bieganie ich powstawaniu, a takŜe dowartościowywaniu pracowników
poprzez poświęcanie moŜliwie wiele uwagi ich pomysłom, emocjom
i zachowaniom (Sikorski 1999, s. 94). Kierownik stara…
…, jak i impulsywnym, stanowiącym pejoratywną jego odmianę,
przejawia się egocentryzm kierownika, przekonanie o jego nieomylności
itp., a jednocześnie brak wiary w moŜliwości podwładnych. Stosując styl
bezosobowy kierownik nie angaŜuje się emocjonalnie, reprezentuje postawę racjonalną i powściągliwą.
Styl zbiorowy jest odpowiednikiem stylu powszechnie uznawanego
za demokratyczny, a polegającego na traktowaniu…

drugorzędnym, waŜniejsze są konsekwencje działań. Pragmatyzm – jak
20
wiadomo – nie uwzględnia Ŝadnych obiektywnych konieczności, niewzruszonych zasad czy wymogów systemu, jedyną miarą oceny ludzkich
działań staje się ich rzeczywista uŜyteczność praktyczna (Tatrakiewicz
1970, s. 198).
Nie podejmując się dokonywania pogłębionych ocen owej strategii
zauwaŜmy, ze konsekwencje jej stosowania mogą być bardzo róŜne…
... zobacz całą notatkę



Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz