Prawo handlowe - prawo czekowe

Nasza ocena:

3
Pobrań: 77
Wyświetleń: 938
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Prawo handlowe - prawo czekowe - strona 1 Prawo handlowe - prawo czekowe - strona 2

Fragment notatki:

PRAWO CZEKOWE Czek jest dokumentem o charakterze papieru wartościowe­go, o treści i cechach dokładnie określonych przez ustawę. W swej konstrukcji czek jest zbliżony do weksla trasowanego. Stanowi on bezwarunkowe polecenie zapła­cenia oznaczonej sumy pieniężnej skierowane przez wystawcę do trasata, z tym że trasatem jest zawsze bank, w którym wystawca ma złożone pieniądze, bądź może dysponować określonymi sumami przy pomocy czeku. Czek jest środkiem zapłaty.
Jako dokument o charakterze sformalizowanym, czek musi zawierać : 1) nazwę „czek" w samym tekście dokumentu; 2) bezwarunkowe polecenie zapłacenia oznaczo­nej sumy pieniężnej; 3) oznaczenie osoby, która ma zapłacić (trasata, którym u nas jest zawsze bank); 4) oznaczenie miejsca płatności; 5) oznaczenie daty i miejsca wy­stawienia czeku; 6) podpis wystawcy czeku.
W stosunku czekowym biorą udział trzy osoby, tj. wystawca czeku, trasat oraz remitent, tj. osoba, na rzecz której czek jest wystawiony.
Czek jest zobowiązaniem o charakterze abstrakcyjnym, tzn. oderwanym od przyczyny, dla jakiej został wystawiony, a w znacznym stopniu także od osoby wystawcy. W szczególności ani śmierć wystawcy, ani utrata przez wystaw­cę po wystawieniu czeku zdolności do czynności prawnych, nie naruszają ważności czeku. Odwołanie czeku może mieć skutek tylko po upływie terminu przedstawie­nia go do zapłaty.
Wystawca odpowiada za zapłatę czeku. Każdy, kto umieścił swój podpis na czeku (z wyjątkiem podpisu trasata jako trasata), staje się podmiotem zobowiązania czekowego (np. po­ręczyciel, indosant). Trasatem w stosunku czekowym jest zawsze bank (przepi­sy używają terminu „bankier"), który ma fundusze przeznaczone do rozporządzenia wystawcy. Możliwością wystawienia czeków jest posiadanie w banku konta czekowego. Warunkiem uruchomienia konta jest umowa zawarta z bankiem. Na jej podstawie bank wydaje posiadaczowi konta tzw. książeczkę czeko­wą. Wystawca wypełnia i podpisuje poszczególne blankiety czekowe, jednak wyłącz­nie w granicach posiadanego tzw. pokrycia, tzn. do wysokości posiadanego w banku salda dodatniego lub otrzymanego kredytu. Jeżeli zapłata czeku nie mogła nastąpić z powodu braku pokrycia, tzn. jeśli wystawiający czek nie miał u trasata potrzebne­go funduszu do rozporządzenia lub po wystawieniu czeku rozporządził inaczej pokryciem, ponosi on odpowiedzialność zarówno cywilną (wobec posiadacza czeku), jak i odpowiedzialność karną. Czek nie ulega przyjęciu przez bank . Czek jest płatny za okazaniem . Jak wynika z przedstawionej niezbędnej treści czeku, nie musi on określać osoby remitenta. Czek może być wystawiony na okazicie­la. Czek może być wystawio­ ny : a) na określoną osobę z dodaniem wyraźnego zastrzeżenia „na zlecenie" lub bez takiego zastrzeżenia - taki czek może być indosowany; b) na określoną osobę z doda­niem zastrzeżenia „nie na zlecenie" lub innego równoznacznego - czek taki nie mo­że być przeniesiony przez indos, można go natomiast przenieść tylko w formie i ze skutkami zwykłego przelewu; c) na okaziciela. Czek na rzecz określonej osoby z do­daniem wyrazów „lub okazicielowi" albo innego zwrotu równoznacznego uważa się za ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz