geometria analityczna - Wykład 19

Nasza ocena:

3
Pobrań: 56
Wyświetleń: 595
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
geometria analityczna  - Wykład 19 - strona 1 geometria analityczna  - Wykład 19 - strona 2 geometria analityczna  - Wykład 19 - strona 3

Fragment notatki:

Wykład 19
Geometria analityczna cd.
Równanie płaszczyzny

Niech P0 (x0 , y0 , z0 ) będzie punktem w przestrzeni i niech − = [A, B, C] bęn
dzie dowolnym wektorem. Wtedy płaszczyznę określamy jako zbiór wszyst−→

kich punktów Q(x, y, z) takich, że wektor P0 Q jest prostopadły do wekto→
ra − . Z tego określenia płaszczyzny możemy wyprowadzić równanie ogólne
n
−→

płaszczyzny. Ponieważ wektor P0 Q = [x − x0 , y − y0 , z − z0 ] jest prostopadły

do − = [A, B, C] to mamy:
n
[x − x0 , y − y0 , z − z0 ] ◦ [A, B, C] = 0
stąd mamy:
A(x − x0 ) + B(y − y0 ) + C(z − z0 ) = 0
jeśli przyjmiemy D = −Ax0 − By0 − Cz0 to dostajemy równanie:
Ax + By + Cz + D = 0
wektor o współrzędnych [A, B, C] jest prostopadły do płaszczyzny. Wektor
ten nazywamy wektorem normalnym płaszczyzny.
Zadanie Wyznaczyć równanie płaszczyzny przechodzącej przez punkty P1 (1, −1, 2),
P2 (2, 2, 0), P3 (1, −2, 3).
Rozwiązanie Aby wyznaczyć równanie płaszczyzny trzeba wyznaczyć wektor normalny do płaszczyzny. Można zauważyć, że wektor ten jest prostopa−→ −→


dły do wektorów P1 P2 i P1 P3 zatem możemy przyjąć:



→ P−
− = −1 P2 × −1 P3
n
P
Stąd łatwo już otrzymać równanie płaszczyzny.
Odległość punktu od płaszczyzny
Niech Ax+By +Cz +D = 0 będzie dowolną płaszczyzną i niech P0 (x0 , y0 , z0 )
będzie dowolnym punktem. Wtedy odległość d tego punktu od płaszczyzny
wyraża się wzorem:
d=
|Ax0 + By0 + Cz0 + D|

A2 + B 2 + C 2
Wzajemne położenie dwóch płaszczyzn
Wzajemne położenie dwóch płaszczyzn:
A1 x + B1 y + C1 z + D1 = 0
A2 x + B2 y + C2 z + D2 = 0
1
badając wzajemne położenie wektorów normalnych.
Płaszczyzny te są równoległe wtedy i tylko wtedy gdy wektory normalne
[A1 , B1 , C1 ] i [A2 , B2 , C2 ] czyli
A1
B1
C1
=
=
A2
B2
C2
Płaszczyzny pokrywają się gdy:
A1
B1
C1
D1
=
=
=
A2
B2
C2
D2
wynika to bezpośrednio z twierdzenia Kroneckera-Capellego.
Jeśli wektory normalne do płaszczyzn nie są równoległe to płaszczyzny przecinają się wzdłuż prostej:
A1 x + B1 y + C1 z + D1 = 0
A2 x + B2 y + C2 z + D2 = 0
takie przedstawienie prostej w przestrzeni nazywamy równaniem krawędziowym prostej.
Pęk płaszczyzn
Jeśli prosta l jest dana w postaci krawędziowej:
A1 x + B1 y + C1 z + D1 = 0
A2 x + B2 y + C2 z + D2 = 0
to:
α(A1 x + B1 y + C1 z + D1 ) + β(A2 x + B2 y + C2 z + D2 ) = 0
dla różnych wartości parametrów α i β przedstawia zbiór płaszczyzn przechodzących przez prostą l, zbiór ten nazywamy pękiem płaszczyzn wyznaczonych przez prostą l.
Zadanie Znaleźć równanie płaszczyzny przechodzącej przez punkt P (3, 2, 1)
i zawierającej prostą:
x + 2y − 3z + 4 = 0
x − 3y + 2z − 1 = 0
Równanie parametryczne prostej
Prostą będziemy tutaj przedstawiać w następujący sposób. Wybieramy
wektor a = [xa , ya , za ] i punkt P (x0 , y0 , z0 ). Zbiór punktów Q(x, y, z) takich,




że wektor P Q jest równoległy do a tworzy prostą w przystrzeni. Wektor P Q
ma współrzędne (x − x0 , y − y0 , z − z0 ), a prosta ma wzór:
y − y0
z − z0
x − x0
=
=
xa
ya
za
2
Równanie to nazywamy równaniem kierunkowym prostej, a wektor a

(…)

… ) i o promieniu R ma równanie:
(x − x0 )2 + (y − y0 )2 + (z − z0 )2 = R2 ,
(2) Elipsoida
x2
a2
+
y2
b2
+
z2
c2
= 1,
3
(3) Hiperboloida jednopowłokowa
(4) Hiperboloida dwupowłokowa
(5) Paraboloida eliptyczna
x2
a2
+
(6) Paraboloida hiperboliczna
x2
a2
x2
a2
x2
a2
y2
b2
+
y2
b2
y2
b2



z2
c2
z2
c2
= 1,
= 1,
= 2z,

y2
b2
= 2z.
Walce:
Walcem lub powierzchnią walcową nazywamy powierzchnię, która jest
utworzona…
… − z2 = 0.
a
b
c
Powierzchnie prostokreślne
Powierzchnie utworzone przez układy linii nazywamy powierzchniami prostokreślnymi. Oczywiście walce i stożki są prostokreślne.
Hiperboloida jednopowłokowa i paraboloida hiperboliczna są powierzchniami
2
2
2
prostokreślnymi. Rzeczywiście równanie x2 + y2 − z2 = 1 można zapisać w
a
b
c
postaci:
x2 z 2
y2
− 2 =1− 2
a2
c
b
i korzystając ze wzoru skróconego mnożenia:
x z

a c
x z
+
a c
= 1−
y
b
1+
y
b
możemy wprowadzić parametr t i otrzymujemy:
x z

a c
= 1−
y
x z
t,
+
b
a c
= 1−
y
b
1
t
co dla różnych wartości parametru t daje prostą całkowicie zawartą w powierzchni.
Powierzchnie obrotowe
Jeśli powierzchnia jest utworzona przez obrót pewnej krzywej dookoła
pewnej osi to powierzchnię taką nazywamy powierzchnią obrotową. Na przy2
2
kład jeśli elipsę: x2…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz