Zasada słuszności a orzekanie ex aequo et bono - wykład

Nasza ocena:

3
Pobrań: 147
Wyświetleń: 2002
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Zasada słuszności a orzekanie ex aequo et bono - wykład - strona 1

Fragment notatki:

Zasada słuszności a orzekanie ex aequo et bono
Art. 38 § 2 Statutu MTS stanowi:
Postanowienie niniejsze nie stanowi przeszkody, aby Trybunał mógł orzekać ex aequo et bono, o ile strony na to zgadzają się.
Postanowienie § 2 mocuje więc Trybunał do rozstrzygania sporu ex aequo et
bono - „na zasadach równego i dobrego (słusznego)” - z prawa rzymskiego: ius est ars
bon et aequi. Warunkiem podstawowym dla orzekania przez Trybunał w
warunkach ex aequo et bono jest zgoda stron. Przyjmuje się, że owa zgoda musi być
wyraźna - nie wolno jej domniemywać.
W praktyce ani Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, ani jego poprzednik,
Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej nie orzekały ex aequo et bono.
Jednym z najbardziej dyskutowanych zagadnień w doktrynie prawa
międzynarodowego jest odróżnienie orzekania na podstawie zasad ogólnych prawa
uznanych przez narody cywilizowane a orzekania ex aequo te bono.
Rozróżnienie to wprowadził Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w
orzeczeniu w sprawie szelfu kontynentalnego Morza Północnego stwierdzając, że:
„kiedy jest mowa o tym, że Trybunał wymierza sprawiedliwość lub stosuje
prawo, oznacza to, że jego decyzje znajdują swe obiektywne uzasadnienie w
rozważaniach leżących nie poza, ale w samym systemie norm prawnych, a w
tym przypadku istnieje wyraźna norma, która wymaga zastosowania zasad
słuszności. Nie może być więc mowy o orzekaniu ex aequo et bono, jako że taka
możliwość istnieje tylko po spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 38 §2
Statutu Trybunału.”
Dodał też, że :
„nie chodzi tu o stosowanie słuszności wyłącznie jako sprawiedliwości in
abstracto, ale zastosowanie normy prawnej, która wymaga stosowania zasad
słuszności”.
Należy podkreślić, że kontrowersje wokół mocy wiążącej słuszności powstają
tylko wtedy, gdy stosuje ją trybunał międzynarodowy. Bezstronny sędzia orzekając musi
stosować normy prawne, aby jego orzeczenie było zgodne z prawem i oparte na prawie,
a nie wydane ex aequo et bono. Jednak państwa negocjując porozumienie muszą
przestrzegać tylko kilku reguł, którym społeczność międzynarodowa jako całość
przyznała walor norm ius cogens. Zdanie to wydaje się podzielać Międzynarodowy
Trybunał Sprawiedliwości, który w orzeczeniu arbitrażowym w sprawie miedzy Indią a
Pakistanem (Rann of Kutch, 1968) uznał, że skoro słuszność stanowi część prawa
międzynarodowego, strony mogą kształtować swe stosunki wzajemne w oparciu o


(…)

… na podstawie zasad ogólnych prawa
uznanych przez narody cywilizowane a orzekania ex aequo te bono.
Rozróżnienie to wprowadził Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w
orzeczeniu w sprawie szelfu kontynentalnego Morza Północnego stwierdzając, że:
„kiedy jest mowa o tym, że Trybunał wymierza sprawiedliwość lub stosuje
prawo, oznacza to, że jego decyzje znajdują swe obiektywne uzasadnienie w
rozważaniach…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz