Rysunki schematyczne - wykład

Nasza ocena:

3
Pobrań: 77
Wyświetleń: 2359
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Rysunki schematyczne - wykład - strona 1 Rysunki schematyczne - wykład - strona 2

Fragment notatki:

Rysunki schematyczne
Graficznym podsumowaniem kształtowania ustroju nośnego hali jest sporządze­nie rysunku schematycznego jej konstrukcji, co ma na celu podanie ogólnych informacji o konstrukcji hali. Jest to rysunek ideowy, w skali 1:200 lub 1:100, na którym jedną linią pokazuje się zasadnicze elementy konstrukcji hali (bez połą­czeń, węzłów) oraz schematycznie oznacza się suwnice, dźwigi i inne elementy wyposażenia obiektu związane z konstrukcją. Na takim rysunku należy pokazać wszystkie, istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa, elementy składowe ustroju nośnego hali (układ poprzeczny, stężenia), a także konstrukcję wsporczą obudowy ściennej i dachowej (słupy pośrednie, rygle ścienne, płatwie, wiatrowe stężenia ścienne). Oprócz topologii układu geometrycznego prętów szkieletu nośnego ha­li należy podać wszystkie wymiary hali (siatkę geometryczną, rozstawy płatwi, rygli itp.). Na rysunku takim najczęściej pokazuje się rzut konstrukcji dachu, kon­strukcję układu poprzecznego hali, widok z boku ściany podłużnej i szczytowej (rozwiązanie konstrukcji wsporczej obudowy ścian) oraz np. fragment elewacji.
Przykład rysunku schematycznego konstrukcji jednonawowej hali stalowej po­kazano na rys. 1.38. Jest to hala o rozpiętości osiowej słupów głównych układu poprzecznego 18 m i długości 195 m. W tym rozwiązaniu zastosowano słupowo--wiązarowe układy poprzeczne, których słupy SI z wiązarami Wl połączono w sposób przegubowy, z fundamentami zaś w sposób sztywny. Układy poprzecz­ne są rozstawione co 9 m. W węzłach górnych wiązarów Wl (z wykratowaniem typu N) w odstępach co 3 m oparto płatwie P.
W ścianie podłużnej zastosowano słupy pośrednie S2, na których opierają się rygle ścienne R. Podobne rozwiązanie konstrukcyjne przewidziano w ścia­nie szczytowej, która jest odsunięta od skrajnego układu poprzecznego o 1,5 m. Z uwagi na długość obiektu zaprojektowano w nim dwie przerwy dylatacyjne (podwójne układy poprzeczne rozstawione w odległości 1,5 m). W polach skraj­nych oddyłatowanych części hali zastosowano stężenia: połaciowe poprzeczne ST2 (typu K), podłużne pionowe, międzywiązarowe ST1 (kratowe) oraz piono­we podłużne słupów głównych ST3 (typu X). W polu przyokapowym, w celu uzyskania podpory słupów pośrednich S2, dano stężenie połaciowe podłużne.
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz