Recenzja, ramówka radiowa, publicystyka w radiu - wykład

Nasza ocena:

5
Pobrań: 119
Wyświetleń: 1218
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Recenzja, ramówka radiowa, publicystyka w radiu - wykład - strona 1 Recenzja, ramówka radiowa, publicystyka w radiu - wykład - strona 2 Recenzja, ramówka radiowa, publicystyka w radiu - wykład - strona 3

Fragment notatki:

Gatunki dziennikarskie - 8.01.2008
Recenzja Gatunek będący sprawozdawczym omówieniem, krytyczną analizą lub oceną książek, spektakli, wystaw, koncertów i innych jednostkowych aktualnych zjawisk artystycznych.
Odmianą gatunkową recenzji jest przegląd , czyli wypowiedź analizująca i oceniająca zespół dzieł artystycznych o podobnych cechach treściowych lub formalnych (np. festiwale).
Cechą najważniejszą tej wypowiedzi jest obecność słów i zwrotów, a także elementów oceniających, wartościujących, ekspresywnych. Nie jest recenzją omówienie czy streszczenie, ale staje się nimi, gdy opatrzymy je gwiazdkami czy innymi wartościującymi symbolami.
Znajdujemy w niej elementy stylizacji felietonowej, reportażowej, eseistycznej. Możemy wtedy mieć problem z trafną klasyfikacją tekstu, a nawet ze znalezieniem dominanty (vide teksty T. Boya-Żeleńskiego czy A. Słonimskiego). Często wszechstronna i pogłębiona recenzja przyjmuje kształt szkicu krytycznego lub staje się rozprawą naukową.
Pierwsze tego typu wypowiedzi pojawiły się w połowie XVI wieku w prasie francuskiej. Mimo występowania cech gatunku cel publikacji był czysto komercyjny. Chodziło o zareklamowanie dzieła, a autorami entuzjastycznych ocen byli zwykle wydawcy lub księgarze.
W Polsce zbliżony charakter miały teksty pióra największego warszawskiego księgarza Sasa Wawrzyńca de Kolof, opublikowane w jego periodykach Warschauer Bibliothek i Acta Literarai w połowie XVIII wieku.
Pierwszym niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie krytyki literackiej został były jakobin Franciszek Ksawery Dmochowski, tworząc krąg wzajemnie wobec siebie lojalnych kolegów krytyków. Tę pierwszą „sitwę” recenzencką tak scharakteryzował A. Mickiewicz: „ Zdanie księdza Golańskiego przytacza F. L. Dmochowski, Dmochowskiego przytacza L. Osiński, wszystkich przytacza Stanisław Potocki, wszyscy przytaczają Stanisława Potockiego ”.
Krytyka warszawska na początku wieku tkwiła jeszcze w estetyce klasycystycznej i była odporna na wszelkie innowacje. Autorzy pomijali nowatorskie cechy utworu i skupiali się na pedantycznej analizie jednej frazy czy metafory. Ofiarą tej grupy padł m.in. Adam Mickiewicz, którego sonety totalnie skrytykowano.
Przełom - Pierwszy polski krytyk z prawdziwego zdarzenia to Maurycy Mochnacki. Mochnacki patrzył na dzieło jako całość, omawiał i oceniał je w szerokim kontekście dotychczasowych dokonań autora, próbował, jeśli było to możliwe, porównywać utwór z tym, co ukazało się w literaturze europejskiej. Był to pogłębiony, wielostronny i erudycyjny rodzaj krytyki, taki jaki uprawiała wówczas czołówka europejskich literaturoznawców.
W Polsce okresu XX-lecia międzywojennego do elity recenzenckiej zaliczano m.in. Stefana Napieralskiego, Ignacego Fika, . To oni potrafili dostrzec to, co nowe i oryginalne i skrytykować to, co popularne, ale tandetne i miałkie.


(…)

… sformatowane kierowane do ściśle określonej grupy docelowej. Radio współczesne wobec presji konkurencji innych mediów nieuchronnie zmierza ku większej ekspresji i dynamice i jest to proces nieuchronny.
Programy informacyjne:
Serwisy nadawane w ustalonym rytmie czasowym poprzedzone sygnałem dźwiękowym czy jinglem i nagłówkami headlines, będącymi kondensacją najważniejszych wiadomości. W sytuacjach wyjątkowych…
… komentarz, np. w formie korespondencji zagranicznej, wywiad, recenzję „Z kraju i ze świata”.
Charakter wielofunkcyjny informacyjno-publicystyczno-rozrywkowy jako całość mają radiowe bloki np. poranne i popołudniowe w radiu publicznym, np. „Sygnały dnia” czy „Z pierwszej ręki” czy „Dzień dobry bardzo” w Radio Zet.
Do kategorii informacji radiowej zaliczamy wszystkie rodzaje sprawozdań, bezpośrednich…
…, czy dyskusja typu „Forum”. Stosunkowo rzadko występują formy popularne kiedyś takie jak odczyt (pogadanka) czy gawęda.

... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz