Prawo handlowe - umowa factoringu

Nasza ocena:

3
Pobrań: 35
Wyświetleń: 546
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Prawo handlowe - umowa factoringu - strona 1 Prawo handlowe - umowa factoringu - strona 2

Fragment notatki:

UMOWA FACTORINGU Umowa factoringu , podobnie jak umowa franchisingu, nie jest unormowana szczególnymi przepisami naszego prawa cywilnego, zaliczana jest więc do grupy umów nienazwanych. Strony mają przy zawieraniu umowy duży zakres swobody w kształtowaniu jej treści. W praktyce jednak jednostki zajmujące się factoringiem (faktorzy) operują bądź gotowymi wzorami umów, bądź wręcz for­mułują warunki umowy, które druga strona może jedynie akceptować lub nie (tzw. umowy przystąpienia). Podobnie jak przy umowie franchisingu, do umowy factorin­gu mają zastosowanie przepisy ogólne prawa cywilnego, jak i przepisy ogólne o zo­bowiązaniach umownych. Factoring zrodził się z potrzeby zapewnienia płynności finansowej dostawcom i producentom, najczęściej drobnym, dostarczającym towary odbiorcom (supermar­ketom, hurtownikom), którzy wymuszają udzielanie im tzw. kredytu kupieckiego, a więc odraczają terminy zapłaty. Stawia to dostawców w trudnej sytuacji, zwłaszcza, że ich pozycja na rynku jest zwykle słabsza. Toteż poszukują oni rozwiązań, zapew­niających im wcześniejsze uzyskanie zapłaty, przed upływem odroczonego terminu płatności. Sposobem na to ma być właśnie factoring. Umowa factoringu zawierana jest między dostawcą albo producentem towarów lub usług a faktorem. Zakres zobowiązań faktora może być w umowie factoringu ukształtowany różnie, w zależności od dokonanych między stronami uzgodnień. Za­wsze jednak stroną tej umowy jest faktor, którym najczęściej jest bank lub wyspecjali­zowana spółka, zwykle z udziałem banku. Faktor pełni rolę pośrednika handlowego. Zobowiązuje się on na podstawie zawartej z dostawcą umowy nabywać przelewane na niego w drodze cesji wierzytelności (tj. należności za dostarczone towary lub usłu­gi) i dokonywać na podstawie wystawionych przez dostawcę faktur zapłaty za towar bądź udzielać gwarancji za jej zapłatę przez odbiorcę, potrącając sobie uzgodnioną prowizję. Oczywiście faktor, który nabył wierzytelność, dochodzi jej z kolei od odbior­cy. Podstawowym obowiązkiem dostawcy jest uiszczenie faktorowi zapłaty za świad­czone usługi w zależności od ich zakresu. Faktor bowiem obok wcześniejszej zapłaty za wykupione wierzytelności może zobowiązywać się m. in. do prowadzenia rachun­kowości przedsiębiorcy, doradztwa ekonomicznego, działalności marketingowej itd. W umowie różnie może też być ukształtowany zakres ryzyka faktora. Faktor może przyjąć na siebie pełny zakres odpowiedzialności za wypłacalność odbiorcy. Umo­wa może jednak przewidywać, że w wypadku niewypłacalności odbiorcy, tj. gdy fak­tor nie może odzyskać wpłaconych uprzednio dostawcy należności, dostawca musi zwrócić faktorowi wcześniej uzyskane sumy, traktowane w tego rodzaju faktoringu jako pożyczki lub zaliczki. Stronami umowy faktoringu są dostawca (producent) i faktor. Natomiast dłuż­nik (odbiorca), który ma zapłacić za dostarczony towar lub usługę ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz