Poetyka opisowa

Nasza ocena:

5
Pobrań: 1232
Wyświetleń: 3437
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Poetyka opisowa - strona 1 Poetyka opisowa - strona 2 Poetyka opisowa - strona 3

Fragment notatki:

Poetyka opisowa (Rok I)

strofa – jednostka kompozycyjna, występująca w wierszach regularnych; jest jednostką
powtarzalną; dotyczy jedynie wierszy regularnych.

quasi-strofa – jednostka kompozycyjna występująca w wierszach nieregularnych
(analogiczna do strofy); jej kształt i wielkość są elementami zmiennymi.

strofoida – jednostka kompozycyjna występująca w wierszach wolnych i będąca analogiem
strofy w wierszach regularnych.

przerzutnia – wyrazista rozbieżność między granicą wersu, a granicą całostki składniowej
nie zakończonej w klauzuli, ale dopiero na początku wersu następnego; największą rolę
odgrywa w wierszu sylabicznym.

tekst stychiczny – tekst ciągły, bez podziału na strofy.

tekst stroficzny – tekst podzielony na strofy.

ekwiwalentność – równoważność, równoznaczność.

epifora – (powtórzenie) – zakończenie tym samym słowem lub zwrotem kolejnych
segmentów wypowiedzi, np.: zdań, wersów, strof.

anafora – (podniesienie, odwołanie się) – powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na
początku kolejnych zdań, wersów, strof lub innych segmentów utworu.

anakolut – (nielogiczny, niespójny) – niepoprawna konstrukcja składniowa; w poezji może
służyć uniezwykleniu mowy.

anakruza – (zaintonowanie; wiersz sylabotoniczny) – pierwsza jedno- lub dwusylabowa
cząstka wersu poprzedzająca akcent i zapowiadająca określony tok stopowy.

animizacja – (ożywienie) – nadanie przedmiotom lub zjawiskom martwej natury itp.
właściwości lub atrybutów istot żyjących.

antropomorfizacja – wyposażenie w cechy człowiecze, sposoby zachowań i odczuwania
określonych zjawisk świata pozaludzkiego - nie jest to personifikacja!
WIERSZ:
 mowa w szczególny sposób zorganizowana brzmieniowo
 przeciwstawny prozie
 podział na równorzędne wierszowe jednostki (zwłaszcza wersy, których powtarzalność jest
źródłem rytmu)
 podwójność członowania (napięcie między intonacją zdaniową, a intonacją wierszową)
 czynnikami wierszotwórczymi w wierszu polskim są: liczba sylab, liczba i umiejscowienie
akcentów, liczba zestrojów akcentowych, oraz granice międzywyrazowe
 inna nazwa - mowa wiązana (mowa niewiązana to proza)
WIERSZ BIAŁY
wiersz bezrymowy; może występować we
wszystkich rodzajach wierszowania
WIERSZ WOLNY
nie podlega zasadzie rytmicznej powtarzalności
podobnie zbudowanych wersów; swobodny, ale
celowy rozkład rozmaitych wersów
WIERSZ NIEREGULARNY
modyfikuje zasady któregoś z regularnych
systemów wersyfikacyjnych i na ich tle jest
rozpoznawalny (wiersz nieregularny sylabiczny,
wiersz nieregularny sylabotoniczny oraz wiersz
nieregularny toniczny)
WIERSZ NIEREGULARNY SYLABICZNY powstał jako wariant wiersza sylabicznego;
polega on na zróżnicowanym, ale czytelnym i
często kontrastowo skomponowanym przeplocie
wersów różnej długości (z przewagą trzynasto-,
jedenasto- i ośmiozgłoskowca); rozwinął się w
XVIII w. jako wiersz bajki lub do wyrażania
monologów o silnym napięciu emocjonalnym
(np. Wielka Improwizacja), sceny szaleństwa
oraz objawień ... zobacz całą notatkę



Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz