Początki prawa - omówienie

Nasza ocena:

3
Pobrań: 196
Wyświetleń: 1470
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Początki prawa - omówienie - strona 1 Początki prawa - omówienie - strona 2 Początki prawa - omówienie - strona 3

Fragment notatki:

Początki prawa mają swoje miejsce już w czasach najdawniejszych, kiedy tworzyły się pierwsze społeczeństwa, tworzące stosunki rodzinne, ustalające określone prawa i obowiązki wewnątrz wspólnoty rodowej. Pierwotne ludy ustalały pewne zachowania oraz wzorce własności, które, naruszone, spotykały się z odpowiednią reakcją ze strony ludzi, których dotyczyły. Tym samym wykształciło się tzw. prawo prymitywne. W miarę, jak społeczeństwa pierwotne rozwijały się, musiał się także rozwinąć system prawa, który chronił jednostkę przed niewłaściwymi zachowaniami innych oraz rozstrzygał konflikty międzygrupowe. Jednakże po pewnym okresie czasu wojny międzyplemienne i spory rodowe rozwinęły się do tego stopnia, że nie było możliwości rozwiązać ich siłą autorytetów rodowo- plemiennych. Wówczas rozwinął się aparat przymusu, który uzyskiwał swoje działanie w postaci reguł prawa z zachowań zwyczajowych. W miarę, jak rozwijało się prawo prymitywne, zaczęło ono stopniowo przechodzić w prawo archaiczne, innymi słowy starożytne, bądź też antyczne.
Pierwszym zbiorem praw antycznych, są prawa starożytnego Bliskiego Wschodu, do których zalicza się prawa starożytnego Egiptu i Mezopotamii. Wśród pierwszych prawodawców pierwszego państwa antycznego wymienia się Menesa, żyjącego w 3032- 3000 r. p.n.e., który zjednoczył państwa Górnego i Dolnego Egiptu, oraz faraonów Szepseskafa z IV dynastii i Senusereta I.
Również do wielkich prawodawców starożytnego Egiptu należy zaliczyć Ramzesa II Wielkiego, żyjącego w XIII wieku p.n.e., który zawarł pierwsze porozumienie narodowe z Hetytami w historii świata. Ostatnim z największych prawodawców, był niewątpliwie król perski Dariusz I Wielki, żyjący w latach 522-486 r. p.n.e. Za jego panowania został opracowany jednolity zbiór prawa egipskiego (tzw. Kronika Demotyczna) oraz Kodeks z Hermopolis, zawierający kazusy prawne i formularze z okresu ptolemejskiego (III wiek p.n.e.), które były najważniejszymi ówczesnymi tekstami prawnymi.
Drugi zbiór praw antycznego świata został ukształtowany w Mezopotamii. Kraj ten był drugim po Egipcie regionem geograficznym, w którym ukształtował się ustrój despotyczny opartym na organizmach państwowych. W czasach istnienia państwa Mezopotamii istniało wiele kodyfikacji prawnych, jak na przykład kodeksy pochodzące z czasów władców sumeryjskich czy akkadyjskich.
Pierwszym prawodawcą był Uruinimgina (nazywany również Urukagina), żyjący ok. 2350 r. p.n.e., władca sumeryjskiego miasta Lagasz, po którym został opis przeprowadzonych przez niego reform prawodawczych, ustrojowych oraz społecznych. Następnymi prawodawcami, po których zostało dziedzictwo w postaci zbiorów prawnych, byli Ur- Nammu (znany jako król Ur, Pan Uruku, król Sumeru i Akadu) z ok. 2050 r. p.n.e., który stworzył najstarszy znany dziś kodeks sumeryjski, oraz Lipit Isztar, władcy Isinu w XIX w. p.n.e, po którym został istotny tekst prawny

(…)

… Isinu w XIX w. p.n.e, po którym został istotny tekst prawny. Jednakże z tamtego okresu historycznego pozostał najobszerniejszy, najlepiej zachowany Kodeks Hammurabiego. Twórca tego tekstu był królem Babilonii w latach 1792-1750. Ze swojego miasta stworzył centrum polityczne, kulturalne i religijne Mezopotamii. Kodeks natomiast, odnaleziony na początku XX wieku n.e., zapisany został systemem klinowym na kamiennej stelli z czarnego diorytu. Kodeks Hammurabiego zawiera prolog wywodzący prawo z pewnego porządku wyższego ustanowionego przez bogów. W części normatywnej kodeksu zostały wskazane wyrywkowo ujęte normy, które miałyby swoje miejsce w dzisiejszym prawie sądowym, materialnym i procesowym. Charakterystycznym aspektem tego kodeksu była kazuistyka, tj posługiwanie się opisem poszczególnych zdarzeń, a nie generalizowanie ich.
Po powstaniu Kodeksu Hammurabiego utworzone zostały jeszcze inne regulacje prawne, jak choćby prawa asyryjskie oraz zbiory praw hetyckich z XIV w. p.n.e. Oprócz tychże regulacji istniały również tabliczki zawierające protokoły sądowe, dokumenty praktyki prawnej, czy inskrypcje na kamieniach granicznych.
Trzecim systemem prawnym starożytnego Bliskiego Wschodu jest prawo hebrajskie. Otóż prawa…
… rozrost Rzymu w okresie wojen punickich, nastało zróżnicowane prawo, gdyż obok ustaw dawnych zgromadzeń republikańskich, uchwał senatu, do głosu doszła też działalność prawna urzędników oraz znawców prawa.
W trakcie rozwoju państwa funkcje sądowo- prawne przeszły na pretorów, którzy mieli za zadanie dopasować reguły prawa do stosunków ekonomiczno- społecznych. Mieli moc wydawania aktów, zwanych edyktami…
… cywilizacji rzymskiej, następowały reformy ustrojowe, z których u końca III w. najważniejszych dokonał Dioklecjan, zapoczątkowując tym samym erę poklasyczną. Nastąpiła absolutyzacja władzy cesarskiej. W tamtym okresie czasu tylko ustawy cesarskie miały być jedynym źródłem prawa, w istocie znosząc takie sfery prawne, jak ius civile czy ius gentium, jednocześnie przyczyniając się do ujednolicenia prawa. W IV…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz