Markiewicz - Obrazowość a ikoniczność literatury

Nasza ocena:

3
Pobrań: 119
Wyświetleń: 1225
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Markiewicz - Obrazowość a ikoniczność literatury - strona 1 Markiewicz - Obrazowość a ikoniczność literatury - strona 2

Fragment notatki:


33.b H. Markiewicz: Obrazowość a ikoniczność literatury ut pictura poesis - Horacy - poemat to jak obraz;
s. 8 - poezja - podobnie jak inne sztuki - wywołuje środkami języka naturalnego przedstawienia oglądowe ;
Symoides - malarstwo jest milczącą poezją, a poezja mówiącym malarstwem ;
Dion z Prusy - utwór poetycki rozwija się w czasie, gdy obraz trwa;
Średniowiecze - większa trudność w odbiorze tekstu niż w postrzeganiu obrazu, ale i większa jest wartość tego, co napisane (święty Augustyn);
Odrodzenie - zbliżenie malarstwa do poezji (Scaliger, Sarbiewski);
Leonardo da Vinci - poezja nie potrafi naśladować niektórych rzeczy widzialnych, bo nie ma dla niej słów, nie potrafi odtworzyć harmonijnego piękna (jeśli malarstwo to niema poezja, to poezja jest ślepym malarstwem);
XVIII wiek - różnice między poezją a malarstwem - poezja posługuje się znakami sztucznymi, a obraz - naturalnymi, współistniejącymi. Diderot chciał poezji „emblematycznej”, posługującej się hieroglifami - wyrażeniami, które znaczą i malują. Przeważa pogląd, że poezja nie ma ograniczeń tematycznych (malarstwo - ma, bo ukazuje tylko postrzegane wzrokowo przedmioty); poezja może informować o związkach logicznych i przyczynowych - malarstwo nie. Dubos - poezja wywołuje większe zainteresowanie losami bohaterów;
Lessing - zaciera różnice między obrazem poetyckim a malarskim. W poezji nie można zjednoczyć części obrazu. Poezja charakteryzuje się oglądowym przedstawianiem czynności, ale powinna postępować selektywnie - ograniczać się do podawania cech istotnych. Lessing uważał, że poezja może upodabniać swe znaki do naturalnych, posługując się np. składnią, rytmem, tropami, ale to tylko zbliża znaki sztuczne do naturalnych gatunki posługujące się tymi środkami to niższe gatunki poezji. Najwyższym gatunkiem jest dramat, zmieniający znaki arbitralne w naturalne,
Johann Gottfried Herder - malarstwo wytwarza iluzję dla wzroku barwami i formami, poezja - iluzje dla wyobraźni znaczeniem słów;
Edmund Burke - słowa nie wzbudzają wyobrażeń, poezja wzrusza przez współodczuwanie, więc nie jest naprawdę sztuką naśladowczą;
Romantyzm - małe zainteresowanie; poezja to najwyższa pośród sztuk. Hegel - poezja łączy malarstwo i muzykę;
II połowa XIX wieku - literatura łączy uogólnienie z bogatą wyobrażalnością świata przedstawionego;
Witkiewicz - porusza kwestię obrazowości literatury - poeta podaje nazwy barw, co wywołuje widzenie barw;
Koniec XIX wieku - symboliści zbliżają poezję do muzyki;
Theodor A. Meyer i Humert Roetteken - język jest abstrakcyjny więc nie może wywołać wyobrażeń, albo wywołuje mgliste i nieokreślone. Choć utwory poetyckie wywołują u odbiorcy wrażenie plastyczności;


(…)

… - zrozumieć metaforę to przyjąć jej ładunek obrazów.
Spór nie został rozstrzygnięty.
oglądowość - nie tylko jako rozumienie płaszczyzny znaczeniowej, ale i jako wywołująca przedstawienia postrzeżeniowe - akustyczne / optyczne (jako twory asemantyczne - np. język zaumny i jako metafory brzmieniowe - symbolizm dźwiękowy;
czasem kształt graficzny jest ważny, np. w kaligraficznej poezji chińskiej;
technopaignia…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz