Urabianie górotworu metodą strzałową

Nasza ocena:

5
Pobrań: 56
Wyświetleń: 1260
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Urabianie górotworu metodą strzałową - strona 1 Urabianie górotworu metodą strzałową - strona 2 Urabianie górotworu metodą strzałową - strona 3

Fragment notatki:

Urabianie górotworu metodą strzałową
Urabianie górotworu metodą strzałową polega na rozdrobnieniu skał za pomocą bar­dzo wysokiego ciśnienia gazów wybuchowych i gwałtownego wzrostu temperatury w wyniku reakcji chemicznej zachodzącej w materiałach wybuchowych. Znane są dwa podstawowe procesy niszczenia skał metodą strzelania (rys. 9.13):
• podział masywu skalnego na blo­ki, gdy stosujemy materiały wybucho­we, np. proch strzelniczy o powolnym narastaniu ciśnienia, co umożliwia ro­zerwanie materiału po powierzchniach najmniejszego oporu,
• rozdrobnienie skał na drobne ka­wałki podczas gwałtownego zwiększe­nia ciśnienia, kiedy we wszystkich kie­runkach następuje jednoczesne prze­kroczenie wytrzymałości masywu i cał­kowite jego zburzenie, skruszenie, co
następuje po wybuchu materiałów burzących, takich jak dynamit
Zastosowanie dynamitu do robót podziemnych było punktem zwrotnym w sposobie urabiania skał, ponieważ umożliwiło rozdrobnienie masywu na gruz, czyli urobek nada­jący się natychmiast do załadunku na środki transportu. Skały rozstrzeliwane na bloki musiały być rozdrabniane następnymi ładunkami strzałowymi dopóty, dopóki nie osią­gnęły dostatecznego rozdrobnienia, podziału na dostatecznie małe nadające się do trans­portu bryły.
Materiały wybuchowe. Stosowane w budownictwie podziemnym materiały wybu­chowe można podzielić na dwa rodzaje:
♦ materiały detonacyjne, takie jak piorunian rtęci, czy azydek ołowiu, które inicjują reakcję chemiczną czyli wybuch materiałów kruszących skałę, • materiały kruszące, np. dynamit, karbonit, amonit czy plastik, które rozdrabniają skałę rta gruz nadający się do wywozu środkami transportu.
Matriały kruszące jako podstawowe materiały wybuchowe muszą spełniać warunki bezpieczeństwa ich transportu, składowania i prowadzenia robót strzałowych. Główną ich charakterystyką powinna być ich stabilność, wobec takich czynników jak wstrząsy mechaniczne, zmiana temperatury i wilgotności środowiska, bezpośrednie działanie ognia lub wody, czas przechowywania itp. Muszą zachowywać czułość na impulsy de-tonacyjne, aby nie utraciły skuteczności ich wybuchu w czasie strzelania. Wśród wy­mienionych materiałów można wymienić dynamit jako materiał skuteczny i spełniają­cy stawiane wymagania bezpieczeństwa z wyjątkiem niskich temomtur. Otóż już w temperaturze plus 8 °C i niższej dynamit staje się bardzo czuły na wstrząsy i grozi samowybuchem. Nie jest on natomiast wrażliwy na wilgoć i może być stosowany na­wet pod wodą, co w przypadku robót podziemnych przyczyniło się do jego upowszech­nienia. Mniej skuteczne są amonity, są wrażliwe na wilgoć i ulegają szybko procesom starzenia. Mogą wydzielać gazy trujące. Nie są natomiast wrażliwe na wstrząsy i ni­skie temperatury.

(…)

… gazowego i w wyro­biskach pionowych, szybowych ze względu na bezpieczeństwo ludzi wykonujących roboty strzałowe. Zapalniki elektryczne działają na zasadzie żarzenia lub iskrzenia wy­wołanego prądem dostarczonym od sieci elektrycznej, zapalarki lub innego źródła prą­du. Wybuch sznura detonującego, spłonki bądź zapalnika wywołuje falę uderzeniową o bardzo wysokim ciśnieniu i powoduje detonację właściwych…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz