Syndrom Sztokholmski

Nasza ocena:

5
Pobrań: 14
Wyświetleń: 784
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Syndrom Sztokholmski - strona 1 Syndrom Sztokholmski - strona 2

Fragment notatki:

Syndrom Sztokholmski Czasami, gdy miłość się kończy, jeden z partnerów mówi: "Wiem, że on już dla mnie nie istnieje ale ja wciąż go kocham" lub "Nie wiem jak, ale chciałbym by wróciła" itp. Najwyrazistszym stwierdzeniem jest: "Wiem, że to nie ma sensu. On już ma nową dziewczynę i wiem, że także ją dręczy ale wciąż jestem zazdrosna". Nie wydaje się to niczym nietypowym chyba, że najbliżsi są zszokowani takimi stwierdzeniami, gdyż niejednokrotnie byli świadkami znęcania się partnera. Takie uzależnienie od dręczyciela jest znane w psychologii jako syndrom sztokholmski i może mieć miejsce w takich okolicznościach jak:
Znęcanie się nad dziećmi lub partnerami w związku,
Więzienie,
Wojna,
Uczestnictwo i zaangażowanie w kulty i sekty,
Kazirodztwo,
Mobbing,
Terroryzm z zatrzymaniem zakładników,
Obozy pracy,
Osaczanie partnera połączone z jego zastraszaniem Ludzie przebywający w takich sytuacjach przez dłuższy czas nie widzą innego sposobu na przeżycie jak tylko emocjonalne związanie się z oprawcą. Ten związek jednak jest dla nich niebezpieczny gdyż nie potrafią się z niego uwolnić i robią wszystko by trwał. Posuwają się nawet do kłamstw, brania winy na siebie za przestępstwa popełniane przez oprawcę, a nawet do czynnej agresji w stosunku do ludzi próbujących wyzwolić ich spod jarzma toksycznego związku. Oprawcą może być każdy, kto jest bliską osobą ofiary: matka, ojciec, dziecko, partner, żona, mąż, przypadkowy człowiek, który okazuje się przestępcą itd. By można było jednak mówić o istnieniu sytuacji uzależnienia ofiary od dręczyciela, musi wystąpić w relacji kilka z poniższych wskaźników:
Ofiara musi żywić pozytywne uczucia do oprawcy,
Ofiara musi odczuwać negatywne uczucia w stosunku do swych najbliższych: rodziny, przyjaciół, autorytetów próbujących wyzwolić ją z relacji,
Popierać motywy i zachowania oprawcy.
Oprawca musi wyrażać pozytywne uczucia w stosunku do ofiary,
Ofiara musi zachowywać się jak obrońca w sytuacjach zagrożenia dla oprawcy,
Ofiara nie jest zdolna zaangażować się w działania prowadzące do rozluźnienia i zerwania związku z oprawcą.
Pojawienie się powyższych czynników nie prowadzi jeszcze do rozwoju Syndromu Sztokholmskiego. By on zaistniał, ofiara musi:
wierzyć, że obecne psychiczne lub fizyczne ataki oprawcy mogą nieść dla niej zagrożenie życia,
dostrzegać niewielkie ustępstwa, przywileje i uprzejmości ze strony oprawcy czynione w jej kierunku,
odczuwać swą samotność, bezradność i izolację w "walce" z oprawcą,
odczuwać brak możliwości ucieczki z relacji z oprawcą. Przedstaw różnice pomiędzy przymusem a przemocą ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz