Sylikatyzacja i bitumizacja

Nasza ocena:

5
Pobrań: 119
Wyświetleń: 1428
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Sylikatyzacja i bitumizacja - strona 1 Sylikatyzacja i bitumizacja - strona 2 Sylikatyzacja i bitumizacja - strona 3

Fragment notatki:

Sylikatyzacja i bitumizacja
Sylikatyzacja jest procesem zeskalania górotworu szkłem wodnym z domieszką chlorku wapnia i innych składników regulujących proces wiązania i twardnienia iniektu. W odróżnieniu od cementu szkło wodne wiąże i twardnieje w ściśle określonym czasie w zależności od rodzaju i ilości dodawanych domieszek. Czas ten może być re­gulowany w granicach od kilku do kilkudziesięciu minut, co daje bardzo duże możli­wości uzyskiwania ściśle określonego płaszcza ochronnego. Krótki czas wiązania wy­klucza nadmierne rozpływanie się iniektu czy jego wypływ poza wzmacniany iniekcyjnie obszar. Z tych też względów otwory należy rozmieszczać w niewielkiej odległości 0,5—1,0 m, a dokładność dozowania i podawania składników należy maksymalnie zau­tomatyzować, aby nie dopuścić do związania zaczynu w sieci instalacji i urządzeń in­iekcyjnych. Zestaw urządzeń jest w tym przypadku bardziej złożony, a jego obsługa wymaga dużego doświadczenia załogi roboczej. Sylikatyzacja może być bardziej sku­tecznym zabiegiem niż cementacja, ale tylko pod warunkiem, że będzie przeprowadzona właściwie. Szkliwo spetryfikowanego górotworu jest niewątpliwie bardziej wodonieprzepuszczalne niż spoiwo cementowe.
Dość wrażliwy chemiczny skład iniektu sterującego procesem wiązania jest też bar­dziej czuły na skład chemiczny wody gruntowej i musi być do niej dokładnie dostosowany. Zakłócone proporcje chemiczne często zaburzają przebieg przewidywanych pro­cesów, albo wręcz hamują ten przebieg. Mogą też wywołać inne uboczne procesy che­miczne, szkodliwe lub nawet mszczące środowisko, dlatego sylikatyzacja wymaga szcze­gólnego nadzoru technicznego w procesie jej prowadzenia. Bardzo duża aktywność chemiczna iniektu petryfikacyjnego czyni go również podatnym na oddziaływanie po­lem elektrycznym. W gruntach mało przepuszczalnych przenikanie iniektu może być pobudzone i spotęgowane przepływem prądu elektrycznego. Rury iniekcyjne podłącza­my do anody, a między mmi wprowadzamy do gruntu pręty o średnicy 20 mm jako katodę (rys. 10.45). Pod działaniem stałego napięcia 40-60 V zjonizowany iniekt po­konuje opory przepływu i przenika równomiernie w głąb gruntu. Elektropetryfikacja jest jednak bardzo kosztownym zabiegiem i może być stosowana w szczególnych przy­padkach jako metoda nadzwyczajna—w sytuacjach awaryjnych.
Bitumizacja. Bitumizacji poddaje się silnie spękany bądź wręcz rozkruszony ma­syw, gruz skalny o wyjątkowo dużych szczelinach, pustkach drożnych. Zastrzyki wy­pełniające szczeliny wykonujemy z gorącej masy asfaltowej lub z emulsji bitumicznej na zimno. Szczególnie efektywne są zastrzyki z masy wtłaczanej do górotworu na go­rąco. Podgrzana, płynna masa przenika początkowo bardzo dokładnie we wszystkie pustki, ale po zetknięciu z masywem o niskiej temperaturze szybko stygnie, traci płyn­ność i zaczyna zaklejać dotychczas drożne szczeliny. Dalsze wstrzykiwanie emulsji za­równo na gorąco, jak i na zimno będzie uszczelniać masyw już tylko w obrębie otworu iniekcyjnego. W wymkubitumizacji otrzymujemy masyw spoisty, zdolny przeciwdziałać małym lokalnym obwałom i dość dobrze uszczelniony przed swobodnym dopływem wody. Bitumizacja jest bardzo skutecznym zabiegiem w procesie likwidacji zagroże­nia w otoczeniu górotworu nadmiernie naruszonego lub zawału zniszczonego wyrobi­ska. Wykonawstwo robót związanych z bitumizacją wymaga wyspecjalizowanego sprzę­tu i dobrze przygotowanej załogi roboczej. Może ją wykonywać doświadczona firma specjalistyczna ... zobacz całą notatkę



Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz