Praktyka i jej przejawy - wykład

Nasza ocena:

3
Wyświetleń: 504
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Praktyka i jej przejawy - wykład - strona 1 Praktyka i jej przejawy - wykład - strona 2 Praktyka i jej przejawy - wykład - strona 3

Fragment notatki:

PRAKTYKA (USUS) i jej przejawy
Praktyka tworząca zwyczaj zostaje zwykle zainicjowana w związku z istnieniem żywotnej potrzeby po stronie społeczności międzynarodowej lub grupy zainteresowanych państw. Widać to na następującym przykładzie: Konieczność ekonomiczna i polityczna na przykładzie normy zwyczajowej dotyczącej szelfu
Kontynentalnego:
Już od końca wieków średnich na gruncie prawa międzynarodowego przyjmowano, że część
morza bezpośrednio przylegająca do lądu stanowi integralny element terytorium państwa nadbrzeżnego (kwestią sporną pozostawała jedynie kwestia szerokości tzw. morza terytorialnego. Np. Emerich de Vattel w 1758 roku stwierdzał, że „dziś cały obszar morza, który leży w zasięgu działa, uważany jest za część terytorium”. Współcześnie, Konwencja o prawie morza z 1982 roku stanowi, że maksymalna dopuszczalna szerokość morza terytorialnego wynosi 12 mil morskich od tzw. Linii podstawowej). Rozwój techniki uczynił aktualną kwestię suwerenności państwa nad obszarami podmorskimi (dno morza, wnętrze ziemi poniżej niego), które zawierają bogate złoża surowców naturalnych. Często dno morza ciągnie się od brzegu, na odległość mniej lub więcej znaczną, na głębokości do 200 m., po czym następuje gwałtowny spad. Tę powierzchnię podmorską między brzegiem a stokiem geologowie nazywają szelfem kontynentalnym (continental shelf). Bardzo często szerokość szelfu jest znacznie większa, niż 12 mil morskich.
Proklamacją prezydenta Trumana z dnia 28 września 1945 roku Stany Zjednoczone jednostronnie ogłosiły, że przyległy do ich terytorium lądowego szelf kontynentalny „należy do Stanów Zjednoczonych, podlegając ich orzecznictwu i władztwu”. Jako uzasadnienie podano, że wobec światowej potrzeby dostępu do nowych źródeł ropy naftowej i innych materiałów, należy popierać eksploatacje złóż podmorskich. Rozsądne ich używanie wówczas tylko będzie możliwe, gdy ustanowi się podmiot właściwy do rozstrzygania w przedmiocie sposobu eksploatacji. Kompetencję zaś taką najsłuszniej przyznać państwu nadbrzeżnemu, jako że szelf kontynentalny stanowi - pod względem geologicznym - przedłużenie terytorium lądowego państwa nadbrzeżnego. Podobne proklamacje wydały wkrótce inne państwa. Proklamacje te (czyli praktyka państw odzwierciedlająca ich przekonanie, co do konieczności przyznania państwom nadbrzeżnym pewnych uprawnień w odniesieniu do szelfu) stanowiły podstawę wykształcenia się zwyczaju międzynarodowego, zgodnie z którym państwo nadbrzeżne ma wyłączną kompetencję w zakresie eksploatacji zasobów naturalnych szelfu. Państwo nadbrzeżne nie ma obowiązku dzielenia się zasobami swego szelfu z państwami trzecimi.
Przejawami praktyki są:
1. Konkretne, fizyczne działania i zaniechania państw, np.


(…)

misji dyplomatycznej stanowi terytorium państwa przyjmującego (nie zaś wysyłającego) i obowiązuje na nim prawo państwa przyjmującego. Błędem jest zatem stwierdzenie, że teren misji dyplomatycznej stanowi terytorium państwa wysyłającego, że ma charakter eksterytorialny. Pomieszczeniom misji dyplomatycznej przysługuje jednak przywilej nietykalności. Zgodnie bowiem z art. 22 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych: „1. Pomieszczenia misji są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać, chyba że uzyskają na to zgodę szefa misji [Oznacza to, że funkcjonariuszom państwa przyjmującego na teren misji dyplomatycznej wkraczać nie wolno bez zgody szefa misji nawet w przypadku pożaru, czy innego nagłego zdarzenia]. 2. Państwo przyjmujące ma szczególny obowiązek przedsięwzięcia wszelkich stosownych kroków dla ochrony pomieszczeń misji przed jakimkolwiek wtargnięciem lub szkodą oraz zapobieżenia jakiemukolwiek zakłóceniu spokoju misji lub uchybieniu jej godności.” Załóżmy teraz, że badamy, czy istnieje norma zwyczajowego prawa międzynarodowego pozwalająca na udzielanie azylu dyplomatycznego (tzn. czy prawo międzynarodowe pozwala członkom misji dyplomatycznej…
… administracyjnych w zakresie, w jakim dotyczą porządku międzynarodowego, np. Sprawa Jones v. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Arabii Saudyjskiej (wyrok brytyjskiej Izby Lordów z dnia 14 czerwca 2006 roku).
Jones domagał się przed sądami brytyjskimi odszkodowania od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Arabii Saudyjskiej twierdząc, że w czasie pobytu na terytorium państwa poddawany był systematycznym torturom. Sądy…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz