O stosunku psychologii analitycznej do dzieła literackiego

Nasza ocena:

3
Pobrań: 154
Wyświetleń: 1169
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
O stosunku psychologii analitycznej do dzieła literackiego - strona 1 O stosunku psychologii analitycznej do dzieła literackiego - strona 2

Fragment notatki:


29.a C. G. Jung: Archetypy i symbole. Pisma wybrane . Czytelnik, Warszawa 1993.
O STOSUNKU PSYCHOLOGII ANALITYCZNEJ DO DZIEŁA LITERACKIEGO uprawianie sztuki to czynność psychiczna, można je więc poddać analizie psychologicznej;
przedmiotem psychologii może być ta część sztuki, która przejawia się w procesie twórczości artystycznej;
psychologia może mówić tylko o procesie czynności artystycznych, nigdy o istocie sztuki;
s. 377 jeśli jakieś dzieło sztuki wyjaśniamy dokładnie tak samo, jak jakąś nerwicę, to albo dzieło sztuki jest nerwicą, albo też nerwica jest dziełem sztuki ;
s. 378 - powstanie dzieła sztuki poprzedzają podobne warunki psychologiczne, co powstanie nerwicy ;
psychologia medyczna - Freud zapoczątkował nowy kierunek, pozwalający wiązać własności dzieła sztuki z osobistymi przeżyciami poety;
psychoanaliza dzieła sztuki - jak analiza literacko-psychologiczna, ale różni się stopniem niedyskrecji;
psychoanaliza dzieła sztuki wyprzedza dzieło sztuki, prowadzi w sferę psychologii;
redukcyjna metoda Freuda - z szaty dzieła sztuki wyłuskuje się nagą codzienność homo sapiens. Polega na dotarciu do nieświadomości człowieka. Opiera się na założeniu, że człowiek nerwowo chory tłumi pewne treści psychiczne i usuwa ze świadomości. Te treści - infantylno-seksualne czy kryminalne. Nieświadomość daje początek produktom fantazji, zakłóca procesy świadome. Źródło poznania treści stłumionych - sny. Metoda redukcyjna zbiera przejawy nieświadomości i przez ich analizę i interpretację rekonstruuje nieświadome procesy popędowe. Według Freuda - treści pozwalające przeczuwać nieświadome tło psychiki - to symbole. Tak naprawdę to znaki lub symptomy;
psychologia analityczna musi zrezygnować z podejścia „medycznego” do dzieła, bo dzieło nie jest chorobą. Lekarz pyta o przyczynę choroby. Psycholog szuka znaczenia dzieła;
sens i specyfika dzieła sztuki tkwią w nim samym, nie w warunkach zewnętrznych;
są dzieła, powstające jako rezultat zamiaru autora, poeta - jest twórczym działaniem. Ale są też dzieła powstające jako skończone i gotowe, bez procesu tworzenia - tu przemawia jaźń poety. Poeta nie identyfikuje się z procesem twórczym.
Są 2 możliwości powstania dzieła: postawa introwertyczna (Schiller: sentymentalna) - akcentuje znaczenie podmiotu, jego świadome cele;
postawa ekstrawertyczna (Schiller: naiwność) - podporządkowanie podmiotu żądaniom przedmiotu.
Może się zdarzyć, że poeta tworzy pozornie świadomie:
dowody bezpośrednie - poeta mówi więcej, niż chce powiedzieć,
dowody pośrednie - za dobrowolnością tworzenia kryje się wyższa „konieczność”.


(…)

… kompleksu autonomicznego;
powstaje, gdy aktywizacji ulega dotychczas nieświadomy rejon psychiki.
Nieświadomość zbiorowa - to sfera nieświadomej mitologii, której praobrazy są wspólnym dobrem ludzkości. Podświadomość osobowa - całość procesów i treści psychicznych, które mogłyby zostać uświadomione, ale na skutek niemożności pogodzenia ich ze świadomością ulegają stłumieniu.
Z nieświadomości zbiorowej powstają dzieła sztuki symboliczne. Z podświadomości osobowej - symptomatyczne.
Nieświadomość zbiorowa:
nie jest stłumiona, nie jest zapomniana,
nie istnieje, jest dziedziczona jako możliwość (nie ma wrodzonych wyobrażeń, są wrodzone ich możliwości).
Pierwotny zarys praobrazu można zrekonstruować na podstawie ukończonego dzieła sztuki.
Praobraz - archetyp - postać, która powraca w toku dziejów…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz