Most ZoIIhaus przez rzekę Singine Chaude niedaleko Fryburga - wykład

Nasza ocena:

3
Pobrań: 21
Wyświetleń: 448
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Most ZoIIhaus przez rzekę Singine Chaude niedaleko Fryburga - wykład - strona 1 Most ZoIIhaus przez rzekę Singine Chaude niedaleko Fryburga - wykład - strona 2 Most ZoIIhaus przez rzekę Singine Chaude niedaleko Fryburga - wykład - strona 3

Fragment notatki:

Most ZoIIhaus przez rzekę Singine Chaude niedaleko Fryburga
w Szwajcarii
Most Zollhaus przez rzekę „Singine Chaude" niedaleko Fryburga w Szwajcarii wybudowano w 1998 roku [95]. Rozpiętość teoretyczna wynosi 25 m, a całkowita szerokość 12,54 m (rys. 6.142 i 6.143). Most jest położony w skosie równym 52°. Duży skos i stosunek szerokości do długości równy 1 : 2 powoduje, że płyta pomo­stu musi pracować dwukierunkowo.
Konstrukcję nośną stanowią dwa łuki z drewna klejonego wspomagające pracę pomostu, który zaprojektowano w postaci płyty żelbetowej o grubości 50 cm (rys. 6.144). Łuki umiejscowiono na krawędziach pomostu. Są one podparte w każ­dym końcu pomostu, co przeciwdziała odrywaniu konstrukcji na podporach.
Pomost betonowy jest podwieszony do łuków drewnianych za pomocą par sta­lowych prętów sprężających pochylonych w poprzek do płaszczyzn łuków tworząc literę A.
Płyta pomostu została wykonana w postaci monolitycznej w szalunkach wstęp­nie wygiętych o wielkość przewidywanych ugięć od obciążeń długotrwałych. Łuki z drewna klejonego wraz z cięgnami zostały zainstalowane po związaniu betonu, ale przed zdjęciem deskowań. Po opuszczeniu szalunków te elementy konstrukcyj­ne zaczęły pracować.
Najistotniejsze dla prawidłowej pracy takiej konstrukcji jest zabezpieczenie przed utratą stateczności dźwigarów łukowych. Ponieważ wartość sił ściskających w łukach zależy od pracy konstrukcji jako całości (konieczność uwzględnienia du­żego skosu) zdecydowano się przeprowadzić analizę statyczno wytrzymałościową modelu trójwymiarowego wykorzystując MES. Płytę pomostu zamodelowano sto­sując elementy powłokowe, natomiast łuk i cięgna opisano jako elementy belkowe.
Przeprowadzono zlinearyzowaną analizę „przedwyboczeniową". Stosowanie tej metody jest usprawiedliwione wykorzystywaniem jej przy analizie możliwości wy-boczenia belek. Otrzymane postacie braku stateczności charakteryzują się wyboczeniem łuków z płaszczyzny. Na tej podstawie określono rozstaw cięgien w kształ­cie litery A (rys. 6.145). Kąt pochylenia tych cięgien wybrano zakładając, że składowa pozioma siły stabilizującej w ach jest równa 2% wartości sił w łuku. Takie powodują sanu w. b ■ ej e łuków i w związku z tym nie ma potrzeby projektowania stężeń między dźwigarami łukowymi.
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz