Metodologia Historii - zagadnienia ogólne

Nasza ocena:

5
Pobrań: 252
Wyświetleń: 2996
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Metodologia Historii - zagadnienia ogólne - strona 1 Metodologia Historii - zagadnienia ogólne - strona 2 Metodologia Historii - zagadnienia ogólne - strona 3

Fragment notatki:



W niniejszej notatce poruszone zostały następujące zagadnienia: historiozofia, podstawa metody historycznej, zecer, metodyka, systematyka, topika, ars historia, dyskurs. Oprócz tego notatka opisuje takie pojęcia jak: epistemologia alternatywna, analityczność filozofii historii, problem prawdy i czasu, zdania narracyjne, logika narracyjna. W dalszej części notatki znajdują się także zagadnienia: substancje narracyjne, klasyczny realizm, zwrot narratywistyczny, kompetencja narracyjna, warstwa perswazyjna narracji historycznej, warstwa teoretyczno-ideologiczna narracji historycznej. Kolejnymi tematami poruszonymi w dokumencie są: koordynaty czasu i przestrzeni w narracji historycznej, narracje diachroniczne i synchroniczne, pojęcie i rodzaje mitu w historiografii, rodzaje konstruktywizmu. W dokumencie można znaleźć odniesienia do takich osób i ich pracy jak: Johann Gustaw Droysen, Gadamer, Heidegger, Ranke, Michel Foucault, Arthur Danto, Franklin Ankersmit, Leibniz, Hayden White.

DROYSEN Miejsce Johanna Gustawa Droysena w nurcie przemian w filozofii i historiografii: Droysen utożsamiany jest przede wszystkim z powstaniem tzw. szkoły pruskiej w historiografii niemieckiej, wspierającej ideowo proces zjednoczenia Niemiec pod egi­dą Prus. Utożsamiany jest także z procesem rozwoju studiów nad staro­żytnością, m.in. z pojawieniem się kategorii hellenizmu. W Polsce Droysenem prawie się nie zajmowano. Dopiero w 1968 roku ukazała się praca B.Bravo, włoskiego historyka, pracującego w Polsce. Największe zainteresowanie, wzbudzał Droysen w Niemczech. Stał się on przedmiotem głębszych studiów szczególnie dotyczących jego metodologii, podjętych przez M. Mullera i J. Rusena. W opublikowanej w 1969 roku książce Historia pojęciowa. Geneza i podstawy teorii historii J.G. Droysena. Wydane w 1960 roku dzieło Gadamera Prawda i metoda, uważane — obok Bycia i czasu Heideggera — za drugie najważniej­sze dzieło filozofii niemieckiej XX wieku, uznaje Droysena za tego, który wniósł do niemieckiego historyzmu samowiedzę metodologicz­ną, m.in. bardziej — aniżeli na przykład u Rankego — precyzyjną i głębszą interpretację „rozumienia" (dziejów). Hayden White stwierdził: „Oryginalność Droysena w po­równaniu z jego nauczycielem Heglem, w odniesieniu do pisarstwa historycznego, polega na dostrzeżeniu konstruktywistycznej w istocie praktycznej funkcji refleksji historycznej w stu­leciu. Za dalszy dowód oryginal­ności można uznać przyjęcie, że «historia» jest raczej dyskursem, a nie absolutną podstawą istnienia. Rewolucja ta polega na odchodzeniu od poglądu, że miarą „naukowości" humanistyki, w tym historii, jest jej zbliżanie się do modelu nauk przyrodniczych i zwróceniu uwagi na osobliwości poznania humanistycznego i inny status nauk humanistycznych. Historia w tym ujęciu jest rozu­miana w większym stopniu jako element kultury i społecznej egzy­stencji aniżeli dążenie do odkrywania prawidłowości, wyjaśniania i rekonstruowania prawdziwego obrazu przeszłości. Nowe podejście do badania historycznego pogłębiło znacznie je­go rozumienie. Wskazało na inne aniżeli logiczna struktury w narracji historycznej. Droysen urodził się jako syn kapelana wojskowego w 1808 roku. Studiował na Uniwersytecie Berlińskim, pozostając pod silnym wpływem Hegla i Boeckha, zainteresował się przede wszystkim historią starożytną. Po pracy o Aleksandrze Wielkim (1833) opublikował dwa tomy dotyczące hellenizmu. Filozoficzne i metodologiczne przemyślenia skłoniły Droysena do zainteresowania rozwijają

(…)

… w sobie skutki negatywne Struktura mitów ideologicznych w historiografii: Historiografia jest nie tylko tworzeniem mitów, lecz równocześnie walką z nimi. Mit źródeł historycznych: to według Topolskiego, przeświadczenie, z którego wynika kategorialne odróżnianie źródeł i narracji historycznej i traktowanie źródeł jako depozytariuszy prawdy. Przejawem mitu źródeł historycznych jest m.in. także przeświadczenie o tym, że istnieje jakaś proporcjonalność w dochodzeniu do prawdy o przeszłości między formułowanymi o tej przeszłości sądami a liczbą wykorzystanych przez historyka źródeł. Pojęcie źródła historycznego: A) źródłem historycznym jest wszelki przedmiot, który nadaje się do poznania faktów historycznych
B) Źródłem może być także na przykład zachowanie się ludzi obserwowane przez historyka, w którym utrwaliły się elementy tradycji C) źródło historyczne nie jest czymś raz danym, absolutnym, lecz zrelatywizowanym (Topolski zgadzał się tu z Giedyminem) Źródła bezpośrednie i pośrednie oraz adresowane i nieadresowane wg Topolskiego:
A) Kryterium podziału stanowi w tym wypadku istnienie bądź nieistnienie autora źródła B) źródła bezpośrednie bezpośrednio „odbijają" przeszłą rzeczywistość, podczas gdy źródła pośrednie…
… oraz narrację dyskursywną.Narracja dydaktyczna nastawiona jest na dawanie jakichś nauk, wzbogacanie doświadczeń ludzkich. FOUCALT: Michel Foucault jako „archeolog" dyskursu: Michel Foucault poddał analizie powstawanie dyskursu. Swe podejście do dyskursu najpełniej Foucault wyłożył w dwu dziełach: Słowach i rzeczach (Les mots et les choses}, oraz Archeologii wiedzy. W Słowach i rzeczach powstała epistemologia…
… , morzem, człowiek z tym, co go otacza B) Drugą formą podobieństwa jest, według Foucaulta, emulacja C) Trzecią z kolei formą podobieństwa jest analogia D) czwartą formą jest gra sympatii
Porzucenie epistem w Archeologii wiedzy: W Archeologii wiedzy i późniejszych swoich pracach Foucault pojmuje dyskurs jako coś w rodzaju „rzeczy", co zostało „wypro­dukowane" przez określone mechanizmy. W Archeologii…
…, w których zaprezentował już całkowicie retoryczną koncepcję narracji historycznej. A) Głównymi źródłami jego inspiracji byli Northrop Frye, Kenneth Burkę czy Harold Bloom. Od tych ostatnich przejął on inter­pretację retoryki topologicznej
B) Według White'a struktura narracji historycznej zależy od czterech tropów naczelnych, tzn. od metafory, metonimii, synekdochy i ironii C) To co jeden historyk może ująć w ciągu…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz