Metoda osadu czynnego - wykład

Nasza ocena:

3
Pobrań: 154
Wyświetleń: 1407
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Metoda osadu czynnego - wykład - strona 1 Metoda osadu czynnego - wykład - strona 2

Fragment notatki:

  METODA OSADU CZYNNEGO      Oczyszczanie ścieków  metodą osadu czynnego  polega na ich  napowietrzeniu z charakterystycznym zespołem drobnoustrojów tzw.  osadem czynnym oraz na oddzieleniu osadu od oczyszczanych ścieków  w osadnikach wtórnych. Kłaczki osadu czynnego stanowią żelowatą masę  w której żyją głównie bakterie i pierwotniaki. Wskutek znacznych  własności sorpcyjnych osadu czynnego związki organiczne zawarte w  ściekach ulegają sorpcji na powierzchni kłaczków a następnie zostają  utleniane lub zużyte na biosyntezę nowych komórek.  Efektywność  oczyszczania  zależy przede wszystkim od działalności fizjologicznej  bakterii, których niezwykle duża liczba zgromadzona jest w małej  objętości. Rola pierwotniaków polega głównie na regulowaniu ilości  bakterii (przypomina to proces samooczyszczania). W celu zapewnienia  jak najlepszego kontaktu pomiędzy ściekami a osadem czynnym  konieczne jest utrzymywanie go w stanie zawieszenia w przepływających  ściekach. Służy do tego mieszanie ścieków sprężonym powietrzem lub  urządzeniami mechanicznymi. Chodzi tu także o dostarczenie tlenu,  którego stężenie  powinno być na poziomie 2 mg/l.  Podwyższenie  stężenia nie powoduje zwiększenia szybkości rozkładu zanieczyszczeń,  zmniejsza natomiast sprawność napowietrzania (wynosi ona często 10%  a wyjątkowo dochodzi do 30%). Stężenie tlenu w stanie nasycenia wynosi  10 g/m3, podczas kiedy całkowite BZT ścieków bytowych przekracza 500  g/m3 O2. Z porównania tych liczb wynika, że w celu oczyszczenia ścieków  należałoby powtarzać kilkakrotnie napowietrzanie od zera do stanu  nasycenia kilkadziesiąt razy. Odpowiednią, dużą szybkość utleniania  zanieczyszczeń uzyskujemy w obecności zespołu drobnoustrojów.  Zbiorniki, w których odbywa się napowietrzanie ścieków i mieszanie ich z  osadem czynnym noszą nazwę  komór napowietrzania .   Stosowane jest w nich napowietrzanie powierzchniowe (urządzeniami  mechanicznymi) lub sprężonym powietrzem. Do napowietrzania  powierzchniowego służą: koła łopatkowe, mieszadła turbinowe, szczotki  stalowe Kessenera, wirniki umieszczone w rurze powodujące zassanie  ścieków do rury i wyrzucenie ich na zewnątrz (sposób Boltona).  W komorach napowietrzanych sprężonym powietrzem powietrze  doprowadzane jest za pomocą: płytek perforowanych zwanych filtrosami,  dysz, rur perforowanych. Powietrze doprowadzane jest zwykle na dnie  komór (3-4 m głębokości). Stosowany powszechnie ruszt „Inka” jest  umieszczony na głębokości 0,8 m, co pozwala zastąpić sprężarki  wentylatorami i obniżyć zużycie energii elektrycznej. W metodzie 

(…)

… regulacji
intensywności napowietrzania i zawartości osadu w komorach.
Metoda osadu czynnego została opracowana do oczyszczania
ścieków miejskich, ale już w krótkim czasie zastosowano ją do
oczyszczania ścieków przemysłowych.
W wielu przypadkach drobnoustroje potrafią „zaaklimatyzować się”
nawet w obecności substancji toksycznych. Następuje przy tym albo
rozkład materiału toksycznego np. fenoli, amin…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz