Kazusy spadkowe

Nasza ocena:

3
Pobrań: 28
Wyświetleń: 1589
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Kazusy spadkowe - strona 1

Fragment notatki:


D. 37.7.8
Tekst ten pochodzi z księgi 37 Digestów justyniańskich. Jego autorem jest Papinian, juysta rzymski żyjący w II w.n.e.
W podanym kazusie przedstawiono sytuację w której ojciec ma córkę oraz dwóch synów. Gdy córka wychodziła mąż ojciec daje jej posag oraz inne dobra w postaci darowizny. Pozostawia ją jednak pod swoją PATRIAE POTESTAS, co oznacza, że dziedziczy ona po ojcu oraz iż jej majątek należy do ojca dopóki on żyje. Jej posag jest własnością męża na czas trwania małżeństwa, lecz jeżeli ono istanie, to mąż musi jej go oddać.
Ojciec zapisał swój majątek dzieciom. Córce również zapisuje pewną część jednak stawia warunek, iż aby móc dziedziczyć musi dokonać zaliczenia posagu i darowizn do masy spadkowej i dopiero wtedy majątek byłby podzielony równo między rodzeństwo. Instytucję zaliczenia nazywa się COLLATIO. Córka odmawia jednak przyjęcia spadku, to co by było w spadku miałoby mniejszą wartośći niż to co otrzymała wcześniej od ojca. Jej bracia występują więc ze REI VINDICATIO o darowizny. Mogą to zrobić gdyż stanowią one część majątku spadkowego. O posag nie mogą, gdyż jest on własnością męża na obecną chwilę. Własność całego majątku ojca przypada im po połowie w momencie kiedy ona nie przyjmuje spadku. Mają więc w teorii prawo do złożenia skargi RV.
Papinian broni jednak córki i przyznaje jej środek procesowy EXEPTIO DOLI, a więc zarzut działania podstępnego. Skoro ojciec dokonał darowizny na rzecz córki i dał jej posag, to chciał aby miała i to co jej darował oraz posag. Roszczenie skierowane przez braci, mimo iż formalnie mają prawo do tego majątku) jest sprzeczne z wolą ojca i ich skarga powinna być oddalona zarzutem podstępu. W związku z tym córka ma prawo zachować te rzeczy, które są jej darowane, bo to był jedyny warunek - miała dołączyć rzeczy darowane i posag kiedy dziedziczyła.
G. 2.198
Fragment pochodzi z instytucji Gaiusa. Ich autor (Gaius) był rzymskim prawnikiem, żyjącym w II w. n.e. Był on ostatnim Sabinianem.
W podanym kazusie spotykamy się z sytuacją w której spadkodawca ustanawia na rzecz jakiejś osoby A legat windykacyjny, a następnie tę samą rzecz sprzedaje osobie B.
Legat jest to zapis testamentowy. Służyły one rozporządzeniu konkretną rzeczą i przekazaniu jej wskazanej osobie. Wyróżnia się dwa rodzaje legatów - windykacyjny oraz damnacyjny.
W podanym fragmencie został wskazany legat windykacyjny gdyż nie jest on ważny z mocy prawa cywilnego - nie ma już tego przedmiotu w masie spadkowej.
Gaius pisał „Instytucje w połowie II w.n.e. istniało już w wtedy SENATUS CONSULTUM NERONIANUM, uchwalone w połowie I w.n.e. nakazywało ono aby legat windykacyjny, który nie był już ważny, utrzymać w mocy jako damnacyjny i wtedy spadkobierca musi wypłacić wartość legatu zapisobiorcy. Zapisobiorca miał wtedy skargę ACTIO EX TESTAMENTO do spadkobiercy o wydanie przedmiotu legatu albo jego watości. W związku z tym i w tym przypadku teoretycznie powinna przysługiwać legatariuszowi ta skarga.
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz