Groteska, hiperbola, litota. Postać a fabuła (wg Arystotelesa i Proppa)

Nasza ocena:

5
Pobrań: 294
Wyświetleń: 1946
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Groteska, hiperbola, litota. Postać a fabuła (wg Arystotelesa i Proppa) - strona 1 Groteska, hiperbola, litota. Postać a fabuła (wg Arystotelesa i Proppa) - strona 2 Groteska, hiperbola, litota. Postać a fabuła (wg Arystotelesa i Proppa) - strona 3

Fragment notatki:

Groteska, hiperbola, litota. Postać a fabuła w Arystotelesowskiej filozofii dramatu.
Hiperbola (gr. Hyperbola) - wyolbrzymienie, przesadnia; trop in absentia, miejsce tematu zajmuje zmienna, rematem zaś jest wrażenie, które byłoby użyte niewłaściwie, gdyby zostało użyte w całej szerokości konotacji. Ulubioną formą hiperboli jest użycie porównania stopnia wyższego cechy z daną cechą np. coś jest bielsze niż śnieg. Jest to nie tylko przesada w pochwale czegoś, ale także w naganie. Zaliczana jest zarówno do tropów, jak i do figur myśli. Litota (gr. Litotes - prostota, niewykwintność) - często definiowana jako przeciwieństwo hiperboli, do której jednak nie zawsze jest symetryczna. Jest to takie zaprzeczenie cechy, które nie jest równoznaczne z antonimem tej cechy np. w sytuacji, kiedy ktoś przemókł do suchej nitki i mówi: „Słońce to dziś raczej nie świeci” mamy do czynienia ze strukturą litoty. Jest to figura retoryczna polegająca na zastąpieniu wyrażenia określającego cechę czegoś wyrażeniem przeciwstawnym zaprzeczonym, np. niemały zamiast wielki.
Groteska - nazwa powstała w renesansowych Włoszech, początkowo nazywała dziwne dekoracje odkryte w Złotym Domu Nerona. Podstawowym elementem reakcji na groteskowość jest poczucie niesamowitości, które powstaje wskutek przyjęcia pierwotnego widzenia świata w kategoriach magicznych. Jeden ze starszych poglądów o grotesce mówi, że jest to połączenie tego, co śmieszne z tym, co straszne, czego efekt może być zarówno śmieszny jak i makabryczny - rozgraniczenie zależy od artysty i efektu, jaki chce wywołać. Odczucie groteskowości jest silnie związane z emocjonalnością człowieka, odwołuje się do jego intelektu i uwarunkowań psychicznych. Artysta tworzący groteskę umiejscawia ją w równie groteskowym kontekście, groteskowym świecie, w którym możliwe są różnego rodzaju zniekształcenia, deformacje. Przekształca świat z takiego, jakim go znamy, w taki, jaki obawiamy się, że mógłby być. Jako kategoria estetyczna groteska ma charakter głównie wizualny, jej prawdziwym siedliskiem są sztuki plastyczne (Przemienienie Pańskie Rafaela jako wzorcowy przykład), w literaturze realizowana jest przez narrację i opis, sceny i postacie. Groteska nie jest jedynie wynikiem sprzeczności, jest również wyrażona poprzez nadanie zjawiskom czy przedmiotom cech negatywnych ze wzmożoną siłą, spowodowaną awersją do danego zjawiska. Groteska służy do ukazywania ogólnych prawd o świecie, wskazywania na wady ludzkie (animalizm, cielesna degradacja w sztuce). Większość tematów, które można opisać konwencjonalnie, można również ująć groteskowo. W literaturze XX wieku groteska to przejaskrawiony obraz pozbawionego sensu świata, w którym działania człowieka nie mają znaczenia poza ograniczoną sferą osobistą. Groteska współczesna wyraża się poprzez pogląd, że świat jest do obcy, absurdalny, nie da się go wyjaśnić w kategoriach przyczynowo-skutkowych; ma również charakter demaskujący grozę świata ukrytą pod pozornie prozaicznym życiem, obala banalność i ukazuje otaczające zło. Współcześnie groteska nie jest jedynie atakiem na otaczający świat, jest również atakiem na czytelnika, jego wrażliwość, ideały, poczucie, że żyje w przyjaznym świecie lub na chęć życia w takim świecie.

(…)

… w Arystotelesowskiej filozofii dramatu oraz według Władimira Proppa.
Arystoteles:
Mythos (fabuła) - jest organizacją świata przedstawionego. Arystoteles nazywa mythos duszą, zasadą bądź celem tragedii i definiuje ją jako „układ, organizację przedstawionych zdarzeń” i określa jej wielkość (w jej ramach musi się odbyć zmiana losu w wyniku rozwoju zdarzeń), porządek (musi posiadać początek, środek i koniec…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz