Ekstrakcja sekwencyjna, Metoda BCR

Nasza ocena:

4
Pobrań: 56
Wyświetleń: 4179
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Ekstrakcja sekwencyjna, Metoda BCR - strona 1

Fragment notatki:


W chemii analitycznej można wyróżnić metody badawcze, które pozwalają na wnikliwe i  wszechstronne opisywanie zjawisk zachodzących w środowisku przyrodniczym. Jedną z  takich  metod jest analiza specjacyjna, dzięki której możliwe jest określenie potencjalnego  zagrożenia dla środowiska wynikającego z obecności bądź akumulacji w glebie metali  ciężkich na terenach objętych presją antropogeniczną. Także dzięki działaniu selektywnych  ekstrahentów możliwe jest wnioskowanie o biodostępności i mobilności metali  ciężkich w glebach. Metodyka Tessiera i in. jest od lat znana i najczęściej stosowana [Tessier i  in. 1979, Škvarla 1998, Kalembkiewicz i Sočo 2005, Everhart i in. 2006, Rogan i in. 2008] o  czym świadczy ilość publikowanych wyników badań ekstrakcji sekwencyjnej, przez co  możliwe jest szczegółowe porównanie wyników pomiędzy metodami. Z powodu  różnorodności stosowanych metod, odczynników i procedury podjęto  próbę ujednolicenia metod analizy sekwencyjnej oraz skrócenia często wieloetapowej  czasochłonnej procedury. W 1987 r. Measurements and Testing Programme Komisji  Europejskiej dawniej BCR (Środowiskowe Biuro Normalizacji) rozpoczęła projekt mający na  celu zharmonizowanie metod używanych w badaniach gleb i osadów. Projekt  rozpoczął się badaniami międzylaboratoryjnymi w celu rozwinięcia 3-etapowej metody.  Stosowanie metody BCR ma także aspekt ekonomiczny – możliwość zastosowania  mniejszej ilości odczynników, a także skrócenie czasu trwania procedury analitycznej.  Metody ekstrakcji sekwencyjnej wykorzystuje się najczęściej do badań gleb [Tessier  i in. 1979, Fujikawa i Fukui 2000, Karczewska 2002, Charlesworth i in. 2011], osadów  dennych, wody czy osadów ściekowych [P W opracowaniu porównano dwie metody: Tessiera i in. [1979] i BCR. Metodyka Tessiera pozwala na wyodrębnienie pięciu frakcji: 1) wymiennej F1 (ekstrahowana chlorkiem magnezu); 2) związanej z węglanami F2 (ekstrahowana octanem sodu); 3) związanej z tlenkami żelaza i manganu F3 (ekstrahowana chlorowodorkiem  hydroksyloaminy rozpuszczonym w kwasie octowym);  4) związanej z materią organiczną F4 (ekstrahowana nadtlenkiem wodoru w obecności  kwasu azotowego); 5) pozostałości (residuum) F5 [HCl+HNO3(1:3)]. Metodyka BCR pozwala na wyodrębnienie trzech frakcji oraz frakcji pozostałości (sposób jej  oznaczenia nie jest jednoznacznie sprecyzowany):  1) łatwo rozpuszczalnej w środowisku kwaśnym F1 (ekstrahowana kwasem octowym)  (odpowiadająca w metodzie Tessiera frakcji jonowymiennej i związanej z węglanami); 2) podatną na redukcję F2 (ekstrahowana chlorowodorkiem hydroksyloaminy)  (odpowiadająca w metodzie Tessiera frakcji związanej z tlenkami żelaza i manganu); ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz