Badanie zjawiska termoelektrycznego

Nasza ocena:

3
Pobrań: 266
Wyświetleń: 1876
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Badanie zjawiska termoelektrycznego - strona 1 Badanie zjawiska termoelektrycznego - strona 2

Fragment notatki:

Ćwiczenie 19:  Badanie zjawiska termoelektrycznego Teoria elektronowa przewodnictwa metali przyjmuje, że w nieobecności  pola elektrycznego elektrony wykonują bezwładne ruchy między węzłami sieci  krystalicznej, podobnie jak cząsteczki gazu w naczyniu, rozkład prędkości tych  elektronów podlega prawu Maxwella. Gdy w przewodniku, który charakteryzuje  się innym rozkładem pasm energetycznych oraz innym rozkładem elektronów w  pasmach, powstaje pole elektryczne o stałym kierunku natężenia, to elektrony  uzyskują składową prędkość w kierunku od potencjału wyższego do niższego. Wartość   całkowitej   siły   termoelektrycznej   dla   danych   dwóch   metali  można   wyrazić   za   pomocą   równania   drugiego   stopnia,   stosowanego   w   dość  szerokim przedziale temperatur: ε = α(T1 – T2) + β(T1 – T2)2 α, β – współczynniki charakterystyczne dla danej pary metali T1, T2 – temperatury złącz metali Układ przewodników, w którym powstaje siła termoelektryczna, nazywa  się termoparą, termoogniwem lub termoelementem. Dla niektórych metali jak na  przykład Fe-Cu, Fe-Ag, Fe-W  ε wzrasta ze wzrostem temperatury, osiąga maxi- mum   w   temperaturze   T0,   zwanej   temperaturą   obojętną,   następnie   maleje,  osiągając wartość zero w temperaturze Ti, zwanej temperaturą inwersji. Wartość  temperatury inwersji zależy od temperatury złącza chłodniejszego T2. Jeżeli ta  druga   wzrasta,   wówczas   temperatura   inwersji   maleje.   Dlatego   też   podając  wartość Ti należy zawsze ją odnosić do wartości T2. Zadanie 19A.  Wykonać wzorowanie termopary miedź-konstantan. Cechowanie   termopary   polega   na   znalezieniu   wartości   między   siła  termoelektryczną i różnicą spojeń termopar przy danej temperaturze spojenia  chłodniejszego. Wzór   temperatury   stanowią   temperatury   przemian   fazowych   czystych  substancji (np. topnienie lodu, wrzenie wody). Przewody termopary są izolowa- ne elektrycznie. W przypadku badanej termopary miedź-konstantan (stop: 60% Cu + 40%  Ni) zakłada się  proporcjonalność   ε  od ΔT. Współczynnik β ma w badanym  przedziale wartość równą zeru, czyli: ε = α(T1 – T2) Wodę  w naczyniu zawierającym spojenie podgrzewam do temperatury  wrzenia. Co 5oC notuję wskazania przyrządu pomiarowego mV. Doświadczenie  powtarzam podczas stygnięcia wody. podgrzewanie stygnięcie T1 ε T1 ε [oC] [mV] [oC] [mV] 22,2 0,16 102,3 0,60 27,3 0,20 97,3 0,56 32,3 0,25 92,3 0,53 37,3 0,27 ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz