Badanie pola magnetycznego soleidu - omówienie

Nasza ocena:

3
Pobrań: 224
Wyświetleń: 1232
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Badanie pola magnetycznego soleidu - omówienie - strona 1 Badanie pola magnetycznego soleidu - omówienie - strona 2 Badanie pola magnetycznego soleidu - omówienie - strona 3

Fragment notatki:

  1 Ćwiczenie 32  Badanie pola magnetycznego solenoidu  I. Zagadnienia do samodzielnego opracowania  1.  Wielkości charakteryzujące pole magnetyczne.  2.  Prawo Ampère’a i Biota – Savarta.  3.  Pole magnetyczne prostoliniowego przewodnika z prądem i solenoidu.  II. Wprowadzenie  Przestrzeń wokół magnesu lub przewodnika z prądem nazywana jest polem  magnetycznym. Podstawową wielkością opisującą pole magnetyczne jest wektor  indukcji magnetycznej  B r , reprezentowany przez linie indukcji. Styczna do linii  indukcji w dowolnym punkcie wyznacza kierunek wektora indukcji, reguła  śruby  prawoskrętnej wyznacza zwrot wektora indukcji  B r . Indukcję  B r  definiuje się poprzez  siłę  F r  działającą na ładunek dodatni q poruszający się w polu magnetycznym  z prędkością   v r . Jeżeli na dodatni ładunek  q  poruszający się z prędkością   v r  działa siła  odchylająca   F r  to w danym punkcie istnieje pole magnetyczne o indukcji  B r ,  spełniającej warunek:  B v q F r r r × =                       (1)  Wartość siły działającej na ładunek wynikająca z powyższego wzoru wynosi  α sin B v q F =                       (2)  gdzie:  α - kąt między wektorem prędkości   v r  i wektorem indukcji   B r  (rys. 1.).  F B v α   Rys. 1. Kierunek siły Lorentza  Siła odchylająca osiąga maksymalną wartość, gdy kąt między prędkością  a indukcją wynosi 900 i wtedy indukcję możemy obliczyć:  qv F B =                         (3)  Jednostką indukcji w układzie SI jest tesla [T].  To,  że siła jest prostopadła do wektora prędkości oznacza, że (dla stałego pola  magnetycznego) praca wykonana przez tę siłę jest równa zero. Stałe pole magnetyczne  nie może zmienić energii kinetycznej naładowanej cząstki, może tylko cząstkę  odchylać. Kształt toru zależy od kąta między   v r  i  B r . Jeśli  B v r r ⊥  to ładunek porusza się  po okręgu, jeśli nie – po spirali. Ilościowa zależność między natężeniem prądu  płynącego w przewodniku a indukcją jest zawarta w prawie Ampere’a.  i l d B ∫ = ⋅ 0 µ r r                       (4)  gdzie:  µo – przenikalność magnetyczna próżni,   i – natężenie prądu płynącego w przewodniku.    2  Prawo Amper’a stosuje się do przypadków, gdy rozkład prądów jest na tyle  symetryczny, że pozwala na łatwe obliczenie całki krzywoliniowej  ∫ ⋅  ld B r r . Ogranicza  to zastosowanie prawa Ampere’a przy rozwiązywaniu praktycznych zagadnień. Dla  ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz