Zależność współczynnika załamania światła od stężenia

Nasza ocena:

5
Pobrań: 189
Wyświetleń: 1008
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
  Zależność współczynnika  załamania światła od stężenia  - strona 1   Zależność współczynnika  załamania światła od stężenia  - strona 2   Zależność współczynnika  załamania światła od stężenia  - strona 3

Fragment notatki:

Zależność współczynnika z a łamania światła od stężenia 1. Wstęp teoretyczny Atomy lub jony znajdują się w stanie ciągłego ruchu oscylacyjnego z charakterystycznymi często­ściami własnymi. Oddziaływanie zmiennego pola elektrycznego z takimi oscylatorami ma charakter rezonansowy. Między współczynnikiem załamania światła n i statyczną przenikalnością elektryczna ε δ istnieje związek:
gdzie: μ ' - względna przenikalność magnetyczna; dla diamagnetyków bliska jedności
Równanie prostsze: może być stosowane przy długościach fal dostatecznie oddalonych od pasm absorpcji.
Gdy współczynnik załamania światła n dotyczy światła widzialnego to z równania Clausiusa-Mossattiego możemy wyznaczyć wielkość nazywaną refrakcją molową R .
gdzie: r - refrakcja właściwa
R - refrakcja molowa
M - masa molowa
d - gęstość
Refrakcja molowa ma sens fizycznej molowej polaryzacji elektronowej. Współczynnik załama­nia światła n zależy od częstości światła ν . Najczęściej mierzy się go dla żółtej linii sodowej.
Refrakcja należy do wielkości addytywnych. Można ją rozdzielić na składowe przypisane okre­ślonym atomom, wiązaniom czy też grupom atomowym. Korzystając ze schematu addytywności należy wprowadzić poprawki na szczególne układy wiązań:
gdzie: R i - wartość refrakcji atomowych
λ j - poprawki na wiązania wielokrotne i poprawki strukturalne
E - egzaltacja, występuje w przypadku sprzężonych wiązań wielokrotnych
Refrakcja jako polaryzacja elektronowa jest rezultatem polaryzowalności wszystkich elektro­nów, to jednak główny wkład do całkowitej polaryzowalności wnoszą elektrony zewnętrzne.
Refrakcja molowa jest wielkością charakterystyczną dla danej substancji. Nie zależy od temperatury, ciśnienia ani stanu skupienia.
2. Obliczenia Równanie regresji:
A = 0,0010 ± 1,08 ⋅ 10 − 5 B = 1,3319 ± 4,25 ⋅ 10 − 4 Dla badanych próbek stężenia wynoszą odpowiednio:
I - 2,15 % III - 8,89 % Gęstości (dla wody i glikolu dane literaturowe: "Poradnik chemika analityka", WNT, Warszawa 1989; dla próbek I i III wyznaczone piknometrycznie):


(…)

… glikol - 1,1135 g/cm3 I - 1,0024 g/cm3 III - 1,0109 g/cm3 Obliczam ułamki molowe glikolu etylenowego w poszczególnych próbkach:
gdzie: Cp - stężenie procentowe roztworu CpI = 2,15% CpIII = 8,89%
mr - masa roztworu
d - gęstość roztworu dI­ = 1,0024 g/cm3dIII­ = 1,0109 g/cm3 V - objętość roztworu V = 25 cm3 mg - masa glikolu
mw - masa wody
Mg - masa molowa glikolu Mg = 62 g/mol
Mw - masa molowa wody Mg…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz