Opis teoretyczny powstawania i przebiegu wiatru halnego

Nasza ocena:

3
Pobrań: 84
Wyświetleń: 735
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Opis teoretyczny powstawania i przebiegu wiatru halnego - strona 1 Opis teoretyczny powstawania i przebiegu wiatru halnego - strona 2

Fragment notatki:

1. Opis teoretyczny powstawania i przebiegu wiatru halnego.     Wiatr halny  jest to wiatr typu fenowego, wiejący w południowej Polsce, w Karpatach i  Sudetach. Najgwałtowniejsze wiatry tego typu wieją na Podhalu, gdzie opadają ze szczytów Tatr.  Jest to ciepły, suchy i porywisty wiatr, wiejący ku dolinom. Niekiedy przynosi znaczne  zniszczenia: zrywa dachy, niszczy lasy (tworząc wiatrołomy). Może mieć wpływ na  samopoczucie (bezsenność, bóle głowy itp.). Wiatr halny dociera m.in. do Krakowa oraz miast  aglomeracji górnośląskiej.  Z halnym związane są nagłe wzrosty temperatury nawet o 20°C, zazwyczaj czyste, przejrzyste  powietrze i występowanie pojedynczych charakterystycznych chmur altocumulus w kształcie  soczewki, zwanych również chmurami fenowymi. Wiatr ten na podgórzu i w dolinach jest suchy i  ciepły - w ciągu nocy pogoda zmienia się z zimowej na wiosenną - topnieje śnieg.  Halny powstaje na skutek różnic ciśnienia pomiędzy jedną a drugą stroną grzbietu górskiego,  kiedy po stronie południowej występuje układ wysokiego ciśnienia, a po stronie północnej układ  niskiego ciśnienia. Różnica ciśnień musi być na tyle duża, aby powietrze zalegające po stronie  południowej mogło wznosić się i przekroczyć grzbiet górski. Poza tym, wysokość grzbietu  górskiego lub wilgotność powietrza również musi być odpowiednio duża, aby mogło dojść do  skroplenia pary wodnej. Wiatr halny najczęściej występuje w październiku i listopadzie, nieco  rzadziej w lutym i marcu.                Po dowietrznej stronie grzbietu górskiego powietrze unosi się wzdłuż stoku ochłądzając  się początkowo, do poziomu kondensacji, z  gradientem suchoadiabatycznym (γs= 1°/100m). Po  osiągnięciu stanu nasycenia (wilgotność względna równa 100%), przy dalszym unoszeniu się  powietrza zachodzi ochładzanie z gradientem wilgotnoadiabatycznym (ok. γw= 0,5°+0,6°/100m). z  zgodnie z gradientem wilgotno-adiabatycznym (0,6°C/100m) oraz pozbywając się pary wodnej.  Następuje kondensacja pary wodnej, rozbudowują się chmury z których powstaje opad  atmosferyczny, często bardzo obfity. Jeśli przeszkoda w postaci grzbietu górskiego jest  wystarczająco wysoka, to powietrze będzie się dalej wznosiło, chmury będą gęstniały, pojawi się  opad deszczu. Powietrze pozbawia się wilgoci, jego masy osuszają się, wiatr po stronie  zawietrznej stanie się suchy i ciepły. Powietrze traci część swojej wilgoci, natomiast otrzymuje  dodatkowe ciepło w wyniku wyzwalania się utajonego ciepła kondensacji.  Powstające po dowietrznej stronie chmury wypiętrzają się lekko ponad grzbiet – pojawia się 

(…)

… grzbiet górski. Poza tym, wysokość grzbietu
górskiego lub wilgotność powietrza również musi być odpowiednio duża, aby mogło dojść do
skroplenia pary wodnej. Wiatr halny najczęściej występuje w październiku i listopadzie, nieco
rzadziej w lutym i marcu.
Po dowietrznej stronie grzbietu górskiego powietrze unosi się wzdłuż stoku ochłądzając
się początkowo, do poziomu kondensacji, z gradientem…
… kondensacji.
Powstające po dowietrznej stronie chmury wypiętrzają się lekko ponad grzbiet – pojawia się
charakterystyczny biały wał chmur (tzw. mur halny). Widoczny z daleka jest nieomylnym
zwiastunem pojawienia się wiatru halnego.
Po przejściu szczytu górskiego, pod wpływem sił gradientu ciśnienia i grawitacji powietrze
będzie opadać po stoku zawietrznym i ogrzewać się z gradientem suchoadiabatycznym
γs=1°C…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz