Gatunki pisanych źródeł historiograficznych

Nasza ocena:

5
Pobrań: 77
Wyświetleń: 1351
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Gatunki pisanych źródeł historiograficznych - strona 1

Fragment notatki:

Gatunki pisanych źródeł historiograficznych:
Gatunek istnieje w określonym czasie, rozwija się i zanika. Jego żywot jest ściśle powiązany z uwarunkowaniami społecznymi, politycznymi a także gospodarczymi.
W historiografii średniowiecznej jako najpełniej realizującej cechy gatunkowe dziejopisarstwa główną rolę odgrywa kronikarstwo (historia), rocznikarstwo (annales) i biografistyka (gesta). Dzieła historiograficzne pozostające pod wpływem antyku, to przede wszystkim historia, biografia, autobiografia oraz korespondencja.
Podstawowym gatunkiem antycznego dziejopisarstwa była historia. Gatunek ten stał się historią poszczególnych ludów. Tego typu dzieła poświęcano dziejom Ostrogotów, Franków, Wizygotów, Sasów.. Pozostają one pod wyraźnymi inspiracjami wzoru historii kościelnej, ideologia zaś w nich reprezentowana utrzymana jest w kategoriach myśli Św. Augustyna czerpanej z jego dzieła: De civitate dei. Nie jest obce temu piśmiennictwu dążenie do pokazania genealogii owego ludu i dziejów przez pryzmat dzieła zbawienia, historiograficznej konstrukcji chrześcijaństwa. Inne dzieła tego typu:
Grzegorz z Tours - Historia Francorum
Będą Czcigodny - Historia ecclesiastica gentis Anglorum
Widukind z Korbei Res gestae Saxonicae
Salustiusz - Historia
W piśmiennictwie polskim ten gatunek rozbłyśnie dopiero pod piórem pisarzy humanistycznych, chociaż początkowo będą pozostawać pod wpływem Jana Długosza. Były to kroniki Macieja z Miechowa - Chronica Polonorum ( do 1504), Justa Ludwika Decjusza - De vetustatibus ( do 1516 roku) a zwłaszcza Marcina Kromera - De origine et rebus gestis Polonorum. Pisarze ci dopóki streszczają lub przepisują Długosza, niczym nie różnią się od kronikarzy średniowiecznych, ale w partiach które piszą samodzielnie przestrzegają konwencji antycznych. Sięgają po wzory takich pisarzy jak: Cezar, Salustiusz, Warron, Liwiusz, Tacyt czy Swetoniusz. Dopiero od połowy XVI wieku używa się języka polskiego. Druga połowa XVI wieku jest najbujniejszym okresem tego rodzaju piśmiennictwa. Wymienić tu należy Marcina Bielskiego - Kronikę wszystkiego świata (do 1551 roku), Stanisława Orzechowskiego - Annales.
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz