Definicja miasta w architekturze

Nasza ocena:

3
Pobrań: 147
Wyświetleń: 1778
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Definicja miasta w architekturze - strona 1 Definicja miasta w architekturze - strona 2

Fragment notatki:


Definicja miasta „Miasto jest historycznie ukształtowanym typem osiedla, wyznaczonym istnieniem konkretnej społeczności cząstkowej, skon­ centrowanej na pewnym obszarze, o odrębnej organizacji, uznanej prawnie oraz wytwarzającej w ramach swojej działalności zespół trwa­ łych urządzeń materialnych o specyficznej fizjonomii, która odzwier­ ciedla odrębny typ krajobrazu" Ta definicja zawiera cztery najważniejsze dla tego pojęcia zróżnicowania: prawne, funkcjonalne, społeczne oraz fizjonomtczne (Chmielewski Jan M aciej, Teoria urbanistyki w projektowaniu i planowaniu miast, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2001) Cechą charakterystyczną prawie wszystkich miast polskich epoki PRL są odziedziczone dysproporcje w tempie rozwoju poszcze­ gólnych działów gospodarki. Przeważnie działy nieprodukcyjne pozostawały w tyle za działami produkcyjnymi. W osiedlach, usługi nie nadążały za przyrostem mieszkań. Braki wyposażenia miast, nawet w usługi o charakterze podstawowym, były wówczas normalnym zjawiskiem. Problem ten polegał na błędnym rozpoznaniu zależności w sy­stemie miejskim. Nie dostrzegano bowiem dwóch czynników, wynikających z natural­ nych tendencji rozwojowych, tego: że uzyskiwanie w środowisku zamieszkania identycznych standardów jakościo­ wych w każdym miejscu nie jest możliwe, a nawet nie jest pożądane, że system zagospodarowania ma nierozerwalne związki z systemem gospodarczym i politycznym, realizowanych na szczeblach — zarówno lokalnym oraz ogólno- państwowym, jak i w skali ponadkrajowej. Tradycyjne miasto polskie miało wymieszaną funkcjonalnie strukturę przestrzen­ną, w której ostro rysowały się trzy strefy: centralna, pośrednia i zewnętrzna. Strefa centralna pokrywała się zazwyczaj z obszarem historycznie ukształtowane­go jądra miasta, cechowała ją zwarta, najwartościowsza urbanistycznie i kulturowo, tkanka budowlana. Genetycznie późniejszą była strefa pośrednia. Powstawała ona w wy niku mieszania się różnych form zagospodarowania, głównie z okresu przyśpieszone­ go rozwoju miast. Poza różnymi formami zabudowy mieszkaniowej występowały na te­renie tej strefy budynki przemysłowe, magazynowe oraz bazy techniczne miasta. Strefa zewnętrzna pojawiła się „na styku" użytkowania miejskiego i pozamiejskiego. Na jej obszarze wyraźna była konkurencja form za gospodarowania typowego dla wsi, z wy­ pierającymi je formami miejskimi. Strefa zewnętrzna była terenem ekspansji miasta; tu koncentrowały się problemy jego obszarowego rozrostu. Powojenna rozbudowa nałożyła na te struktury nową warstwę wy­ odrębnionych rejonów: „osiedli mieszkaniowych", „dzielnic przemysłowych" oraz „zie­ leni rekreacyjnej" z usytuowanymi w niej zgrupowaniami „usług na wydzielonych

(…)

…, jak i jego związki z otoczeniem odznaczają się tam szczególnie mocno. Punktami węzłowymi w mieście są dworce kolejowe, autobusowe i lotnicze, punk­ty przesiadkowe w systemie zbiorowego transportu miejskiego, ważne obiekty życia społecznego, w tym szkoły i uczelnie, a także kulturalnego i kultowego. Stąd też istotnymi wyznacznikami przestrzeni miejskiej są znaki szczególne, dzię­ki którym mamy ułatwiony…
… strukturalizacji i integracji wytworzyły się w miastach przestrzenie wspólnego i indywidualnego użytkowania. Uprzemysłowienie produkcji oraz związane z nią spontaniczne proce­sy urbanizacyjne wywołały przewartościowanie przestrzeni wspólnego użytkowania. Znaczna ich cześć utraciła pierwotny, społeczny charakter i przeistoczyła się w dostęp­ną ogólnie przestrzeń publiczną..
Obraz miasta
Struktura fizyczna miasta wyodrębnia przestrzenie zamknię­te ścianami budynków (zabudowane) od przestrzeni otwartych, czyli tych, które rozpo­ścierają się między zabudową. Duże miasto musi być poprzecinane arteriami komunikacyjnymi. Wymagania tech­niczne zmuszają do projektowania arterii w postaci szerokich korytarzy, wzdłuż których l sytuowane są nie tylko jezdnie, ale również trasy podziemnego uzbrojenia. Sieć tych podstawowych dla miasta korytarzy infrastruktury technicznej w sposób najbardziej j czytelny i jasny dla mieszkańca wyodrębnia rejony miejskie. Proces strukturalizacji i integracji miejskich przestrzeni otwartych sprzyjał wyodręb­nianiu się przestrzeni publicznych o znaczeniu komunikacyjnym. Naturalną wartość tych przestrzeni należy odczytywać według kryterium dostępności oraz rozległości oferowanych kontaktów…
… formami kulturowymi, wyposażonymi w sens i znaczenie
Przestrzeń miejską można opisać jako nakładający się układ przestrzeni pu­blicznych, półprywatnych i prywatnych. Przestrzeń prywatna jest domeną rodziny Prze­strzeń półprywatna wyznacza obszary, w których może zaistnieć prawdopodobieństwo bezpośrednich interakcji jednostek w ramach określonej grupy społecznej. Przestrzeń publiczna może być określona…
... zobacz całą notatkę



Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz