Adam Mickiewicz "Grażyna" - opracowanie

Nasza ocena:

3
Pobrań: 147
Wyświetleń: 1344
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Adam Mickiewicz Adam Mickiewicz Adam Mickiewicz

Fragment notatki:

Grażyna I Gatunek: poemat epicki - zbliżony do eposu utwór epicki pisany wierszem.
Grażyna jako epos - podobieństwo:
opiewa losy bohatera (Grażyny)
narracja ma charakter obiektywny.
- różnice brak wątków epizodycznych
koncentracja fabuły wokół głównego wątku zdarzeniowego
mniejsza forma.
II Cechy artystyczne : próba połączenia klasycznej formy z artystyczną treścią. - wpływ klasyczny
trzeźwa przedmiotowość przedstawienia
usunięcie osobistych uczuć poety
poważny, uroczysty tok wiersza
brak wpływu nadziemskich potęg, złym duchem są tylko zawiść i nieufność Litwora
Grażyna jako bohater tragiczny (rzuciła się do walki, skazana na przegraną) opisywanie scen batalistycznych - środki charakterystyczne dla eposu greckiego
porównania homeryckie (często przesadzone) problematyka moralna nadająca cechy tragedii.
- wpływ romantyczny
narodowość, odwołanie do historii
patriotyzm
pierwiastki ludowe (m.in. echa pieśni ludowej w Epilogu)
nastrój grozy i tajemniczości (np. nieprawdopodobnie długa noc w czasie której toczy się akcja, motyw przebrania, czarny rycerz )
bohaterowie romantyczni kierowanie się instynktem, uczuciami, namiętnościami (Grażyna walczy przeciw krzyżują broniąc narodu, Litawor ginie wraz z ukochaną)
III Bohaterowie romantyczni: - patriotyzm (chęć walki o ojczyznę)
- poświęcenie Grażyny (nawet jeśli zginie, uniemożliwi dalsze konszakty z wrogiem) - chęć zemsty
- odkupienie win samobójczą śmiercią (Litawor)
IV Streszczenie Li tawor Grażyna Witold Rymwild Powieść rozpoczyna się opisem „zapadającego w sen” zamku nowogródzkiego. Jednak spokój ten zakłóca pojawienie się u bram zamku trzech zbrojnych rycerzy krzyżackich, żądających natychmiastowego widzenia z księciem Litaworem. Następnie narrator ukazuje wnętrze komnaty władcy, a w niej samego Litawora, który mimo zmęczenia i późnej pory nie śpi jeszcze, lecz nad czymś rozmyśla. Jednak nikt ze służby, nie zważając na prośby i groźby krzyżackie, nie ośmiela się niepokoić księcia. Zdezorientowani poddani postanawiają obudzić Rymwida - prawą rękę władcy. Po zapoznaniu się z faktami udaje się on na rozmowę z Litaworem. Doradca oznajmia księciu przybycie posłów zakonnych. Wiadomość ta wyraźnie wprowadza nerwowość w zachowaniu Litawora. Stara się on jednak ukryć ten fakt (np. niby niechcący gasi lampę, aby nie ukazać emocji odmalowanych na twarzy) i z udawanym spokojem odpowiada Rymwidowi. W wypowiedzi swojej zaczyna od streszczenia historii sporu, jaki prowadzi o Lidę z Witołdem - władcą litewskim. Sporne tereny są prawną własnością Litawora, gdyż wniosła je w posagu jego żona Grażyna. Tymczasem Witołd nie chce oddać tych terenów. Po takim wstępie książę wyjawia plan zbrojnej napaści w celu siłowego odbicia należących do niego ziem. Przygotowania do wyprawy zleca właśnie Rymwidowi. Mają być one poczynione bardzo szybko, tak, żeby nad ranem wszystko było gotowe.

(…)

… poszerzają nie tyle kontekst historyczny, co obyczajowy czy obrzędowy. Pozwalają także silniej podkreślić obecne w samym tekście właściwym utworu niektóre mechanizmy władające historią czy państwem, np. dają historyczną motywację dla nienawiści Litwinów do Krzyżaków pokazując, że taki stosunek do rycerzy zakonnych był wówczas powszechny.

… i wyruszyć na spotkanie rycerstwu krzyżackiemu. Sługa dostrzega niepewność ruchów, osłabienie i dziwne roztargnienie swego pana (np. przypina on szablę „po kobiecemu” do prawego boku), ale przypisuje to zdenerwowaniu i zmęczeniu. Następnie narrator przenosi nas na pola i lasy nowogródczyzny, gdzie za chwilę rozegra się bitwa. Gdy zza wzgórz nadciągają oddziały krzyżackie Litawor rzuca się do walki…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz