Za debiut prasowy Aleksandra Głowackiego uważa się artykuł społeczny „Nasze grzechy”.

W czasopiśmie „Opiekun domowy" (29 maja 1872 roku). Pisał też do „Niwy", do

satyrycznych pism „Mucha" i „Kolce", do „Kuriera Warszawskiego", „Ateneum", „Echa

Muzycznego i Teatralnego", „Tygodnika Ilustrowanego", „Kuriera Codziennego". Przez

całe życie pisał „Kroniki Tygodniowe", stanowiące dla niego szkołę pisarstwa.

Przedstawiał w nich żywe obrazy życia społecznego, politycznego i artystycznego. Toczył

ostre polemiki, zabierał głos w sprawach narodowych, politycznych i moralnych. Zawarł w

nich wiele trafnych analiz i sądów. Prowadził w 1882 roku czasopismo „Nowiny", w

którym zamierzał stworzyć nowoczesne dziennikarstwo naukowe dostarczające opartej na

faktach wiedzy o społeczeństwie, ale niestety rok później upadło. Nawiązał współpracę z

polskim tygodnikiem w Petersburgu „Kraj", z czasopismem „Wędrowiec" dzięki

znajomości ze Stanisławem Witkiewiczem. We wszystkich pismach, z którymi współpracował, zaczęły się ukazywać jego nowele i szkice powieściowe. Zawarł w nich ogromny wachlarz obserwacji społecznej ze wsi pouwłaszczeniowych, dworów szlacheckich, Warszawy, czyli obszarów, które znał z własnego doświadczenia.

• Pisał, że „jesteśmy społeczeństwem nie tylko zacofanym i biednym materialnie, ale co

gorsza - jesteśmy chorzy duchowo. Nasze stare programy przeżyły się i w dzisiejsze dobie

nie mają żadej wartości, Jesteśmy podobni do zdezorganizownego tłumu ludzi, którzy w

nocy wśród puszczy stracili drogę i nie wiedzą, którędy ani dokąd idą".

- Sformułował program pozytywistyczny, w którym próbował dostosować teorie Herberta

Spencera do specyficznych polskich warunków. Program polskiego pozytywizmu skupiony

był wokół dwóch haseł: pracy organicznej i pracy u podstaw. Naród jest organizmem i jak

każdy żywy organizm podlega prawom ewolucji. Organizm rozwija się prawidłowo, kiedy

wszystkie jego elementy (klasy społeczne, siły polityczne i jednostki) zgodnie

współpracują dążąc do jednego celu. Celem zaś jest użyteczność, doskonałość i szczęście