Współczesne nurty w andragogice

Ludzie powinni się kształcić po to, żeby efektywnie pracować, żeby się rozwijać) – Turos, Wujek, Wojciechowski- sztandarowy ideolog II. Andragogika humanistyczna Zajmuje się: - „Zhumanizowaną" wersją edukacji formalnej – dorosły jako uczeń aktywny, dorosły ma swoje emocje (M. Knowles); - „Terapeutyzującą" mocą działań w obszarze edukacji formalnej (odniesienie do potrzeb, zainteresowań i kompetencji słuchaczy) i nieformalnej. Uprawomocnienie: dorosły jako osobowość, istota czująca i emocjonalna. Uprawomocnienia szuka się w odniesieniu do psychologów, którzy pokazują człowieka jako istotę czującą („Przełom w psychologii" – pod red. Jankowskiego). III. Andragogika krytyczna Cele edukacji – zmiana społeczna. Dorosły jako osoba ucząca się (potencjalny agent [promotor] zmiany) – nie wystarczy cos rozumieć, ale trzeba jeszcze zmieniać świat na lepsze. a). znaczenie edukacji nieformalnej i poza formalnej (tzw. sektora trzeciego) – zwrócenie uwagi na znaczenie trzeciego sektora. Relacja między kapitałem społecznym, a tym, co robi się dla rozwoju społeczeństwa. Kryterium różnicowania nurtów w andragogice jest związane z próbą odpowiedzi na następujące pytania: - Kim jest dorosły? Jaką rolę się mu przewiduje? - Jakie znaczenie (sens) ma edukacja dorosłych? I. Andragogika tradycyjna. Zajmuje się: - Edukacją formalną (dorosłym w szkole), oraz nabywaniem wiedzy.