Dydaktyka dorosłych w kontekście dydaktyki ogólnej.
Jakie są mosty pomiędzy dydaktyką ogólną, a dydaktyką dorosłych i jak to się ma dla andragogiki? W jaki sposób i co andragogika czerpie z dydaktyki ogólnej? W jakim sensie to, co wiemy z dydaktyki ogólnej ma swoje aplikacje w dydaktyce dorosłych? Jeśli spojrzymy na edukacje, jako różne odmiany myślenia o procesie kształcenia, bo tak jest rozumiana dydaktyka ogólna, to tych odmian jest wiele.
Struktura procesu kształcenia: Cel – czemu służy proces kształcenia? Treści – co jest przedmiotem naszego nauczania? Zasady – jak nauczać? Organizacja – gdzie ten proces się dzieje, w jakich warunkach? (np. system klasowo-lekcyjny) Nauczyciel – kto i przy udziale jakich kompetencji? Problem polega na tym, czy patrzymy na dydaktykę w sposób całościowy. Tylko całościowe sformułowanie procesu kształcenia pozwoli nam wyjść poza system klasowo-lekcyjny. We współczesnej dydaktyce problem polega na tym, że każda odmiana dydaktyki (od herbertowskiej do krytycznej) ujawnia tylko określone problemy, a nie buduje całościowej koncepcji szkoły (procesu kształcenia). Nie zawsze jest tak, że każdy z projektów, który nazywany jest odmianą współczesnej dydaktyki dotyczy całości procesu kształcenia, często jest to tylko uwrażliwienie na konkretny problem.
2. Nowe wychowanie.
3. Dydaktyka progresywna (Dewey).
4. Dydaktyka naukowa (Kurzewski i Konarzewski)
5. Dydaktyka kultury (Hessen)
7. Dydaktyka krytyczna
Każda z tych dydaktyk, które wchodzą w skład dydaktyki ogólnej, jest wykorzystywana na gruncie dydaktyki dorosłych. Już nie sprowadza się tylko dydaktyki dorosłych do jej funkcji kompensacyjnej.