Od nauczania do uczenia się, czyli współczesne konteksty rozumienia edukacji u ludzi dorosłych

W ostatnich latach zauważamy zainteresowanie edukacją przez ludzi dorosłych, ale także to, że uczenie wychodzi poza klasę szkolną. Autorzy badań nad uczeniem się wyróżniają trzy konteksty:

I. Od społeczeństwa industrialnego do społeczeństwa ryzyka.

II. Od edukacji ustawicznej do uczącego się przez całe życie społeczeństwa.

III. Od kapitału ludzkiego do kapitału społecznego.

Na gruncie edukacji dorosłych: W latach 70-tych (Industrialna Europa) – wyraźny wzrost państwa dobrobytu (opiekuńczego). W edukacji dorosłych widziano szanse awansu społecznego. W latach 80-tych edukacja dorosłych dotyczy grup marginalizowanych społecznie (bezrobotnych, rozwiedzionych kobiet). Ten misyjny charakter edukacji do dziś dnia nie traci na znaczeniu, ale rozszerzają się grupy docelowe. Lata 90-te to już nie tylko kompensacyjny wymiar edukacji. Edukacja dotyczy nie tylko osób marginalizowanych, ale też osób o wysokim poziomie wykształcenia, których też może dotyczyć np. bezrobocie. Dominują tu trzy kategorie: 1. Uczenie się, a styl życia i dorosły jako konsument.

Badacze pytają o indywidualne preferencje w uczeniu się, naszą podatność na trendy i mody, znaczenie mediów w konstruowaniu tożsamości. 2. Uczenie się, a krytyczne zdarzenia w życiu. Krytyczne zdarzenia pojawiają się w kontekście indywidualnych biografii. Pytania o możliwości i ograniczenia indywidualnego rozwoju. 3. Uczenie się, a „przystanki życiowe". Przystanki traktowane są jako jeden z przełomowych momentów w naszym życiu. Pojawiają się w kontekście badań nad znaczeniem doradztwa zawodowego