FRANCUSKA ARCHITEKTURA SAKRALNA W OKRESIE BAROKU

Nasza ocena:

3
Pobrań: 406
Wyświetleń: 1904
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
 FRANCUSKA ARCHITEKTURA SAKRALNA W OKRESIE BAROKU - strona 1  FRANCUSKA ARCHITEKTURA SAKRALNA W OKRESIE BAROKU - strona 2

Fragment notatki:

FRANCUSKA ARCHITEKTURA SAKRALNA W OKRESIE BAROKU. Do  Francji   barok  zawitał w pierwszej połowie  XVII wieku . Największy jego rozkwit przypada na drugą połowę XVII wieku, a na początku  XVIII wieku przechodzi w specyficzną odmianę stylu nazywaną  rokoko .  Głównym ośrodkiem był dwór królewski, który otoczył mecenatem wielu artystów.  Monarchia absolutna  dla podkreślenia własnej wspaniałości potrzebowała wielu dzieł sztuki jako oprawy. Bogactwo i splendor dworu królewskiego stał się wzorcem dla szerokich kręgów szlachecko-mieszczańskich w kraju i innych monarchii w Europie. Podział:
pierwsza faza - wczesny barok, styl  Ludwika XIII , od ok.  1625 - 1643 druga faza - rozkwit baroku -  styl Ludwika XIV , 1643 -  1715 rokoko -  styl Ludwika XV , 1715 -  1750 .
Przejście renesansu w barok we Francji przybrało łagodną formę. W pierwszym okresie widoczne są wpływy  włoskie  i  niderlandzkie . Jednak nowe trendy nie zdominowały francuskiej formy  renesansu  dekoracyjnego. Właściwie do końca panowania Ludwika XIV przewijały się dwa nurty:
włosko-barokowy, bardzo powściągliwy, ograniczony do  ryzalitowania   fasad , stosowania bogatych w formie  bębnów  i  kopuł  oraz  lunet ; tylko wystrój wnętrz cechuje drobiazgowa, rzeźbiarska dekoracyjność,
francusko-renesansowy, nazywany także "barokiem klasycznym" lub "klasycyzującym", popierany przez rząd i propagowany w otwartej w  Paryżu Akademii Architektury ( 30 grudnia   1671  r.).
Barok w formie wypracowanej we Włoszech nigdy nie zaistniał we Francji, stąd w opinii niektórych historyków francuskich, we Francji baroku nigdy nie było. Jacques Le Mercier (1585/90-1654)
- Kościół Sorbony 1635-56 - wzory włoskie (Il Gesu, Panteon, Bazylika Św. Piotra), ale dążenie do ich modyfikacji w duchu sztuki francuskiej
- kościół Sant-Roch w Paryżu
Francois Mansart (1598-1666)
- plan kościoła Val de Grace z przyległym klasztorem benedyktynek w Paryżu, fund. królowej Anny Austriaczki (żona Ludwika XIII) jako ex voto urodzin syna (późniejszego Ludwika XIV) 1645-1665 - po Mansarcie budową kierował Jacques Le Mercier, potem Pierre Le Muet z Gabrielem Le Duca; wnętrze: konfesja Berniniego, freski Pierre'a Mignarda; tradycje włoskie gł. Il Gesu, tradycje lokalne-gotyckie(szkarpy)
Jules Hardouin Mansart (1646-1708)
- kościół Inwalidów pw. Św. Ludwika w Paryżu 1676-1706, pod kopułą krypta z grobem Napoleona, kopuła potrójna: dolna półkolista, dwie kolejne półeliptyczne; dwie pierwsze murowane, trzecia drewniana pokryta ołowiem i przyozdobiona panopliami, okna w kopule dolnej (w bębnie) i środowej (ukryte źródło światła), kopuła pośrednia pokryta freskiem - apoteoza Św. Ludwika; kopula należy do najbardziej wysmukłych w ogóle
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz