Antropologiczna filozofia kultury - omówienie

Nasza ocena:

3
Pobrań: 35
Wyświetleń: 399
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Antropologiczna filozofia kultury - omówienie - strona 1 Antropologiczna filozofia kultury - omówienie - strona 2

Fragment notatki:

I temat - Rosińska
Rosińska: Antropologiczna filozofia kultury czyli filozofia spraw ludzkich (w przeciwieństwie do okopienia filozofii spekulatywnej)
Definicja; znane definicje:
nominalistyczna - przekonanie, że kultury nie ma, jest sztuka itp. Ale nie kultura - stanowisko niebezpieczne
wyliczająca - (Taylor) obszar, który zawiera w sobie: religie, naukę, obyczaje... - ta interpretacja dominuje w kulturoznawstwie
ewolucyjna - odpowiedź na pytanie skąd się wzięła kultura - jest tworem natury, w której pojawił się obszar ducha (de chardin)
strukturalistyczna - kultura to całość składająca się ze znaków, symboli, wartości tworzących system komunikacyjny. Człowiek się w niej rodzi i przez jej pryzmat patrzy na świat (benedict)
symboliczna - kultura to usystematyzowane próby zorganizowania uczuć, pragnień, myśli np. mity (cassirer)
marksistowska - k. To nadbudowa nad społeczno-ekonomicznymi sprawami, służy interesom grupy
tutaj filozofia to tylko jeden z elementów kultury, a filozofia jest istotą kultury, jest w niej wszędzie, jest jej istotą, tylko trzeba ją wydobyć. Każda filozofia jest filozofią kultury, bo z niej wyrasta ale też zwraca się ku sobie samej (metafilozofia). Filozofia kultury nie daje nam wiedzy o kulturze, oświetla pewne rzeczy, powoduje wzrost samoświadomości (przypływ szczęścia), uchwycenie sensu
2.Geneza
kultura - nawiązanie do dynamicznego pojęcia Cycerona - kultura animi - uprawa ducha (to z kolei nawiązanie do słowa pierwotnego użycia słowa kultura w słowie agrokultura - uprawa, dbanie o coś) - jak pole bez uprawy nie może być owocne, tak dusza bez nauki. Uprawa ducha to filozofia. Filozofia kultury to filozofia filozofii. To metafilozofia - poszukuje odpowiedzi na pytanie, które człowiek filozofując sobie zadaje: o arche i telos (i to robi okopień) ale i o naturę, twórczość, pewność. Brak tych pytań jest kresem kultury, a początkiem historii. Tych pytań nie da się oddzielić od próby odpowiedzi, trudu ich szukania - interpretacji tekstów i innych śladów. Badacz, to ten który podejmuje wysiłek. Jest podmiotem, ale i przedmiotem, bo zajmuje się sobą.
filozofia kultury jako filozofia praktyczna
wzięte od Arystotelesa - „mądrość praktyczna” - rozsądek - sofrosyne - mamy wrodzoną zdolność do zastanawiania się nad tym, co dobre, a co złe. Liczy się nie tylko teoretyczna refleksja, ale i zastosowanie jej do konkretnego przypadku (aby być do tego zdolnym pamiętać trzeba, że tak samo jak wiedza teoretyczna liczy się doświadczenie - warunek dobrego sądu)
Filozofia praktyczna wymaga aksjologicznego zaangażowania- nie odżegnywania się od wartościowania, wymaga wrażliwości, opowiadania się za dobrem i złem, choć niekoniecznie jednoznacznie - szczerość i autentyczność są słabszymi formami prawdy (potrafię oceniać - jeżeli tego nie ma, to nie ma kultury; smak, delikatność, takt - to też aksjologiczne zaangażowanie)


(…)

… - to też aksjologiczne zaangażowanie)
filozofia kultury jako hermeneutyka doświadczenie i mądrość warunkują siebie wzajemnie stanowiąc strukturę hermeneutyczną. Ślady wzywają nas, chcą byśmy je zinterpretowali
ANTROPOLOGICZNA FILOZOFIA KULTURY (rosińskiej)
Tezy:
człowiek i kultura są nierozdzielne, (nie ma człowieka bez kultury, ale i na odwrót)
(nawet technologiczne czy biologiczne spojrzenie na człowieka wyrasta…
... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz