Wykład - systemy teletransmisyjne

Nasza ocena:

3
Pobrań: 7
Wyświetleń: 987
Komentarze: 0
Notatek.pl

Pobierz ten dokument za darmo

Podgląd dokumentu
Wykład - systemy teletransmisyjne - strona 1

Fragment notatki:

W systemach teletransmisyjnych rozróżnia się dwa rodzaje zwielokrotnienia z podziałem czasu:
Zwielokrotnienie z przeplataniem bitów (bit po bicie) - np. systemy PDH
Zwielokrotnienie z przeplataniem bajtów (bajt po bajcie) - np. ramka sygnału 2Mbitps, systemy SDH.
Podstawowym problemem telekomunikacji, od samych jej początków i ze względów czysto techniczno-ekonomicznych, był problem przesłania jak największej liczby rozmów we wspólnym łączu telekomunikacyjnym. Zauważmy, że każda „rozmowa” ze względu na parametry elektryczne reprezentujących ją sygnałów jest identyczna - mieści się w paśmie podstawowym, od 300 do 3400Hz. Fizyczne ich połączenie we wspólnym torze telekomunikacyjnym nie jest, więc możliwe - doprowadziłoby do wzajemnego nałożenia i zagłuszenia wszystkich sygnałów. Potrzebne jest, zatem odpowiednie przetworzenie każdego sygnału (rozmowy) w taki sposób, by można je było przesłać wspólnym łączem. Proces, w wyniku którego staje się możliwa transmisja wielu identycznych (z punktu widzenia parametrów elektrycznych) sygnałów we wspólnym torze transmisyjnym nazywamy zwielokrotnieniem. Pierwszym, stosowanym na masową skalę, rozwiązaniem tego problemu było tzw. zwielokrotnienie częstotliwościowe (w pełnej nazwie zwielokrotnienie z podziałem częstotliwościowym). Każde pasmo podstawowe modulowało inną częstotliwością nośną (rys. 3.4a), w wyniku czego powstałe przebiegi zmodulowane zajmują inny wycinek, tzw. kanał, podzielonego pasma transmisyjnego. Poszczególne pasma, jak i pasmo transmisyjne, rozpatrywane jest tutaj w funkcji częstotliwości, której graficzne przedstawienie nazywamy widmem. Zwielokrotnienie w systemach analogowych realizowane jest poprzez przesunięcie każdego biorącego udział w zwielokrotnieniu pasma podstawowego (każdej rozmowy) w inne miejsce dostępnego pasma transmisyjnego (rys. 3.4b). Laboratorium Systemów łączności w transporcie Zakład Telekomunikacji w Transporcie Wydziału Transportu Politechniki Warszawskiej 10Ćw. nr 5 - Modulacja impulsowo-kodowa PCM 2007-10-09 Pomiędzy poszczególnymi kanałami musi istnieć przerwa (obszar wolny od sygnałów), zabezpieczająca poszczególne kanały przed wzajemnym nakładaniem i zakłócaniem się. Przerwa ta nazywana jest odstępem międzykanałowym. Niezależnie od przyjętych odstępów międzykanałowych możliwe jest przenikanie części sygnału z jednego kanału do innych kanałów. Te częściowe sygnały są głównym źródłem zakłóceń w systemach ze zwielokrotnieniem częstotliwościowym i nazywane są zakłóceniami międzykanałowymi. Przyjmując, że zarówno pasma poszczególnych kanałów B, jak i występujące między nimi odstępy międzykanałowe M, są sobie równe, (rys. 3.4c) to całkowite pasmo takiego systemu jest bardzo łatwe do obliczenia (3.4d). Równe jest sumie iloczynu pasm B i ilości poszczególnych kanałów n oraz iloczynowi n-1 (na początku i końcu pasma odstęp nie jest potrzebny) szerokości odstępów międzykanałowych M. ... zobacz całą notatkę

Komentarze użytkowników (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz