Szkoła stoików

Etyka Stoików.

Najwyższym i jedynym dobrem jest cnota, sądzili, że tylko cnota jest zgodna z naturą. By osiągnąć dobro najwyższe należy żyć zgodnie z naturą świata. Naturą świata według stoików jest rozum. żyć zgodnie z naturą to znaczy żyć rozumnie. Człowiek jest elementem świata, jego natura jest również naturą rozumną. Cnota – dobro najwyższe, do którego dąży człowiek żyjąc rozumnie. Stoicy nie odrzucali wszystkiego, pozostałe rzeczy prócz cnoty też mają wartość. Wszystkie rzeczy dzielili na dwie grupy:

Rzeczy godne odrzucenia sława, bogactwo, stanowiska;

Rzeczy godne wyboru:

- rzeczy duchowe – sprawność intelektualna, wiedza – ułatwiają osiągnięcie szczęścia, dążenie do dobra, same nie są dobrami samoistnymi

- rzeczy cielesne – sprawność fizyczna, zdrowie – są środkami w dążeniu do celu

- rzeczy zewnętrzne – rodzina, niewielki majątek, przyjaciele – ułatwiają godne, spokojne życie – nie są celami samymi w sobie, są środkami, które ułatwiają osiągnięcie najwyższego dobra. Rozumność polega na tym, że odróżniamy rzeczy godne odrzucenia od tych godnych wybrania. Wybieramy te rzeczy, które ułatwiają osiągnięcie dobra najwyższego, a odrzucamy, te które przeszkadzają i ograniczają wolność wewnętrzną człowieka. Wolność zewnętrzna jest nieosiągalna, tak jak nieosiągalne jest panowanie nad światem. Należy skupić się na spokoju i wolności wewnętrznej, związanej z rozumnym i cnotliwym życiem.

Wolność wewnętrzna jest niezależna od świata zewnętrznego. Człowiek jednak czasem kieruje się w działaniu nie rozumem a emocjami (bezrozumnymi poruszeniami duszy).

Według stoików można je zneutralizować przy pomocy apatii – beznamiętność neutralizuje afekty. Stoik zachowywał spokój zawsze (stąd powiedzenie stoicki spokój).