Behawioryzm i etap postbehawioralny

Behawioryzm wiąże się z drugą debatą interparadygmatyczną. Behawioryzm wynika ze zmiany myślenia w naukach społecznych(socjologii, psychologii). Dot. analizy zachowań, m.in. poprzez liczenie zachowań społ. W tej debacie behawioryści zaczęli eksponować metody empiryczne i ilościowe. W procesie poznania rzeczywistości behawioryści uważali, że myślenie humanistyczne(realizm, liberalizm) nie jest naukowe. Żeby naprawdę poznać rzeczywistość, trzeba ją empirycznie zbadać. Behawioryści odrzucali więc tradycyjne podejście na rzecz naukowego. Dlatego często nazywają siebie scjentystami. Debata nr. 2 dot. nie tyle sposobów interpretowania rzeczywistości, co metod jej badania.

Nurty tradycyjne odwoływały się do dedukcji a behawioryści opowiadali się za indukcją. Naukowe podejście polega na badaniu zachowań, kwantyfikowaniu ich i wyciąganiu wniosków. Badacz jest na zewnątrz badanego przedmiotu. Myślenie jest indukcyjne – od szczegółów do wniosków. To myślenie pozytywistyczne. Tradycyjne podejścia są dla nich nienaukowe.

W behawioryzmie nie ma już próby skonstruowania jednej teorii na wyjaśnienie rzeczywistości(takie było podejście monistyczne, charakt. dla tradycyjnych teorii). Tutaj wyst. pluralizm teorii i podejść metodologicznych.

Podejście systemowe to analiza rzeczywistości międzynarodowej z perspektywy całości, nazywanych systemami. Myślenie to polega na określeniu miejsca państw w strukturze sys., bo ta struktura warunkuje zachowania państw. Punktem wyjścia jest ogólny model systemu.

System to zorganizowana całość. Ta całość oddzielona jest od swojego otoczenia, wyraźnie wyodrębniona. Pozostaje w dynamicznych interakcjach ze swoim otoczeniem. Systemem społecznym będzie państwo, UE, NATO, ONZ itd.