Instytucjonalizacja religii

Co jest rezultatem instytucjonalizacji religii?

– Zbyt duża spójność grupowa doprowadzić może do dezindywidualizacji, sytuacji patologicznej, jednostka zatraca pewną świadomość

– Z jednej strony integracja grupy

– Umiejscowienie jednostki w systemie odniesienia do rzeczywistości ostatecznej

Podstawowa kategoria to rytuały religijne (przejścia, praktyki religijne, edukacja religijna, nawrócenia, konwersja).

Instytucjonalizacja religii jest procesem trwającym w czasie.

Proces instytucjonalizacji religii i jego formy zależą od tego, kto jest adresatem określonej nowiny religijnej.

Wg M. Webera

W procesie instytucjonalizacji religii zasadniczą rolę odgrywa przygotowana grupa kapłanów, stawiających wymagania. Zbawienie musi być uwierzytelnione przez „urząd", następuje więc instytucjonalizacja łaski. Weber wyróżnia trzy warunki, które instytucja formułuje:

1. Łaska jest uznawana tylko pod warunkiem przynależności do instytucji łaski.

2. O efektywności udzielania łaski nie rozstrzygają osobiste, charyzmatyczne kwalifikacje kapłana, lecz nadany zgodnie z przepisami urząd.

3. Osobiste religijne kwalifikacje człowieka potrzebującego zbawienia są zasadniczo nieistotne w porównaniu z udzielającą łaski władzą urzędu.

Protestantyzm jest tradycją wielości.

PROCES INSTYTUCJONALIZACJI KATOLICYZMU I PROTESTANTYZMU WE WSPÓŁCZESNOŚCI WIĄŻE SIĘ Z GŁÓWNYMI CECHAMI KULTURY ZACHODNIEJ – PRZEDE WSZYSTKIM RACJONALIZACJĄ I BIUROKRATYZACJĄ.