Skarga konstytucyjna

Celem skargi konstytucyjnej jest ochrona interesu jednostkowego i publicznego.

Prawo do skargi konstytucyjnej ma każdy podmiot znajdujący pod władzą RP posiadający zdolność do bycia podmiotem praw, wolności i obowiązków konstytucyjnie określonych.

OGRANICZENIE -

• Skargę konstytucyjną może wnieść tylko osoba bezpośrednio dotknięta wyrokiem sądu

lub jakimkolwiek rozstrzygnięciem opartym na niezgodnym z konstytucją akcie

normatywnym.

• Musi zawierać przedmiot zaskarżenia. Jest to warunek merytoryczny skargi, bez którego

nie można uznać skargi za spełniającą wymagania merytoryczne.

• Nie może być przedmiotem skargi nie istnienie przepisu, który umożliwia realizację

konstytucyjnie gwarantowanych praw, wolności czy obowiązków.

• Przedmiotem skargi musi być akt prawny niezgodny w przekonaniu skarżącego.

Skutki uwzględnienia skargi konstytucyjnej

Uwzględnienie skargi konstytucyjnej ma 2-jaki wymiar, wywołuje skutki w 2 płaszczyznach:

1. Zakwestionowany przez skarżącego przepis/akt normatywny traci moc z dniem ogłoszenia

orzeczenia przez Trybunał (art. 190 ust.3). Wyjątkiem od zasady jest sytuacja, że Trybunał

może określić wyjątkowo późniejszy termin utraty mocy obowiązującej.

2. Na podstawie zakwestionowanego aktu zostało wydane orzeczenie sądowe (albo jakieś inne rozstrzygnięcie). Wtedy orzeczenie Trybunału stanowi podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji/rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym przez przepisy właściwe dla danego postępowania.