Konserwatyzm niemiecki
Nazwa „niemiecka prawica heglowska" oznaczana jedna z interpretacji wpływowego
systemu filozoficznego, który stworzył Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
Prawica heglowska, czyli pochwała państwa, zapoczątkowała myślenie socjaldemokracji i chadecji
europejskich. W heglizmie państwo silne, to tzw. państwo racjonalne, czyli takie, które ingeruje we
wszystkie dziedziny życia społecznego. Państwo racjonalne zarządza gospodarką, prowadzi
działalność charytatywną, zajmuje się handlem zagranicznym, reguluje warunki płacy i pracy.
konserwatyzm kontrrewolucyjny, mylnie zwany konserwatyzmem rewolucyjnym - po I wojnie
światowej
Przedstawiciele tego nurtu opowiadali się za szybkim rozstrzygnięciem konfliktów społecznych na
drodze kontrrewolucyjnej ingerencji w procesy historyczne. Zmierzali do zupełnego rozbicia
pozostałości liberalizmu.
Przedstawiciele:
Oswald Spengler (1880-1936),
Arthur Moeller von dem Bruch ( 1876-1925)
Hans Zehrer (1899-1966)
Ernst Junger ( 18950 1960)
Konserwatyzm rewolucyjny wykazywał później wiele podobieństw z faszyzmem. Jednakże gdy
faszyzm pobudził potężny ruch agresji, śmierci i zniszczenia, niemieccy konserwatyści utknęli w
antydemokratycznym proteście.
Po klęsce Niemiec hitlerowskich myśl konserwatywna straciła na znaczeniu. Mimo to
elementy konserwatyzmu przetrwały w niemieckiej świadomości politycznej.
W najnowszych przejawach myśli konserwatywnej przetrwały echa konserwatyzmu
romantycznego i tradycjonalistycznego. K. rewolucyjny odszedł w nie pamięć. Nowsze nurty
splatają się z watkami innych ideologii np. z myślą chrześcijańska jako ostoją niemieckiego