Konserwatyzm francuski

Kolejny etap rozwoju konserwatyzmu francuskiego wiąże się z osobą Charlesa Andre de

Gaull'a (1890-1970), żołnierza, generała, polityka i prezydenta. Źródła jego myśli politycznej tkwiły w

założeniach liberalizmu klasycznego, filozofii chrześcijańskiej i historiozofii wielkości Francji.

opierał się na dwóch pozornie sprzecznych zasadach- realizmie i woluntaryzmie. De Gaulle

unikał agresywnego nacjonalizmu. Łączył tradycyjny europocentryzm z głębokim realizmem

przeciwstawiając go przewagom materialnej ekspansywności cywilizacji amerykańskiej.

U schyłku lat 60. znaczny rozgłos zyskała tzw. Nowa Prawica, jej głównym ideologiem był

Alain de Benoist autor pracy „Widok z prawa" Konserwatyzm ten odrzucał chrześcijańskie idee

równości ludzi wobec Boga, silne były natomiast akcenty pogańskie – fascynacja mitami

starogermańskimi, skandynawskimi itp. Wyraźne były związki Nowej Prawicy z faszyzmem. Oba nurty

zawierały wątki o nierówności biologicznej ludzi, ras i narodów, konieczności dyktatury politycznej

elit społecznych, odrzuceniu liberalnej demokracji. Pochwalały zgodnie kult nadczłowieka- przywódcy

politycznego, przewagę „najwyższej" rasy hierarchiczne porządki społeczne.

We współczesnej Francji korzystną sytuacją dla sił prawicowych, opowiadających się za

ideologią konserwatyzmu stwarzało wewnętrzne skłócenie francuskiej lewicy. rozważania

europocentryzmie nie podbudziły jej do działania. Również spory o treść i kształt socjalizmu

francuskiego były mgliste i mało twórcze. Natomiast coraz bardziej dokuczliwe dolegliwości

negatywnych skutków rewolucji naukowo technicznej wpłynęły na ożywienie konserwatyzmu.