Działy muzykoterapii

- muzykoterapię receptywną ( bierną ) , czyli percypowanie muzyki

- muzykoterapię aktywną ( czynną ) , czyli jej aktywne uprawianie .

W muzykoterapii biernej percepcja muzyki nie jest tylko biernym jej odbiorem , ale zawiera

w sobie konieczny pierwiastek aktywności . Utwór lub jego fragment o możliwie

jednoznacznym ładunku emocjonalnym , nastroju spełnia rolę stymulatora pobudzającego

skojarzenia i fantazje . „Muzyka to środek ułatwiający wyładowanie niezaspokojonych uczuć

i popędów dynamizujący i stymulujący , ożywiający fantazję , zaprowadzający rytm ,

synchronizacją i ład funkcji psychofizycznych , ułatwiający ujawnienie własnego ,

ekspresyjnego zachowania się , wyrażania siebie" ( Konopczyński , 1996, s. 81 ) . Muzyka

posługuje się mową złożoną z semantycznych symboli brzmieniowych . W ten sposób

komunikuje treści , których nie można przekazać za pomocą słów ani obrazów . Wywoływane

przez nią reakcje umożliwiają wychowankom lepsze poznanie się . Drugim działem muzykoterapii jest muzykoterapia czynna . Wychowanek poddany tego

rodzaju terapii nie tylko słucha muzyki , ale uczestniczy w jej tworzeniu . Muzykoterapia

czynna stosowana jest najczęściej w formie grupowej . Wspólne śpiewanie czy wspólna gra

na instrumentach muzycznych otwiera możliwości wpływania na integrację w grupie . Często

stosowana jest procedura mająca charakter „rozmowy" dźwiękami , wyzwalanymi z różnych instrumentów . To jakim instrumentem posługuje się wychowanek , w jaki sposób i z kim

komunikuje się , pozwala uzyskać wiele informacji , z których może wynikać ważna wiedza o

sobie .