Ortodoksyjna teoria finansów publicznych

Założenia teorii ortodoksyjnej:

. Równowaga ekonomiczna gospodarki

. Równość między oszczędnościami i inwestycjami

. Komplementarność między konsumpcją

. Stała suma oszczędności w warunkach równowagi ekonomicznej

Założenia stworzył Say głosząc, że podatek to nie tylko ciężar jednostkowy co społeczny. Budżet państwa ma wystarczać na pokrycie podstawowych wydatków państwa i w resztę ma się ono nie mieszać. W świetle tej doktryny budżet państwa powinien być bezwzględnie zrównoważony i co ważne stale zrównoważony. Dopuszczone jest stosowanie deficytu budżetowego jedynie w skrajnych przypadkach a fundusze z niego pozyskane muszą być bezwzględnie przeznaczane na rozwój ekonomiczny. Wyklucza ona także stosowanie podatków do celów inne niż fiskalne co oznacza, że nie mogę one być przeznaczane na redystrybucję dochodu. Motorem napędowym rozwoju gospodarczego są oszczędności a tylko bogatsze warstwy społeczne mogą oszczędzać i je należy zwolnić od podatku.

Złota reguła finansów publicznych- generalnie strona dochodowa budżetu musi być dostosowana do strony wydatkowej. Są dwie metody podejścia do tej reguły

. Metoda wydatkowa- punktem wyjścia do sporządzania planu finansowego są potrzeby publiczne, jeżeli nie jest możliwe zaspokojenie potrzeb z podatków to należy je podnieść

. Metoda dochodowa- wydatki państwa należy dostosować do posiadanych dochodów nie zwiększając obciążeń podatkowych.