Administracja w systemie politycznym

Grupy interesu dzielą się na:

1. zewnętrzne – z konsultacji których rząd nie korzysta ale w zamian za to informacje rzucają opinii publicznej

2. wewnętrzne – stały, formalny, zinstytucjonalizowany dostęp do administracji publicznej

oraz na:

1. grupy promocyjne – walczą o inne interesy, są nimi np. ekolodzy. Są to na ogół grupy zewnętrzne wpływają na rządy poprzez media

2. grupy sekcjonalne – walczą o własny interes np. lekarze, adwokaci, górnicy.

Wynik negocjacji między grupą interesu a rządem wpływa bardziej na dalsze postępowanie niż np. wybory.

Istnieją 4 wzory relacji miedzy grupami interesu a administracja publiczną:

1) Legalne – grupy interesu są sprzęgnięte do podejmowania decyzji. Ma to miejsce np. w Niemczech, Holandii, państwach skandynawskich.

a) Neokorporatyzm – liczba grup interesu dopuszczonych do udziału w kształtowaniu biegu spraw publicznych jest zwykle nader ograniczona a ich reprezentanci są na rozmaite sposoby włączani w struktury administracji publicznej. Wyróżnić można też neokorporatyzm społeczny, neokorporatyzm państwowy czy liberalny neokorporatyzm. Neokorporatyzm to koncepcja dotycząca przede wszystkim sposobów podejmowania decyzji w sferze gospodarki.

b) Pluralizm interesu – jest to przeciwieństwo neokorporatyzmu. Jest to pełen liberalizm grup interesu, każda grupa ma formalny dostęp do podejmowania decyzji. Lobbing – to sposób działania grup interesu. Np. USA, Wielka Brytania. Grupa interesu posiada ekspertów za pomocą których przedstawiają swoje opinie rządowi

c) Obligatoryjne konsultacje nakładają na administrację publiczną obowiązek konsultowania projektów nowych regulacji prawnych z przedmiotowo właściwymi grupami interesu i uwzględniania formułowanych przez niej opinii i informacji. Nie musi uwzględniać interesów tych grup np. w budżecie.