Systemy dydaktyczne

Notatkę dodano: 13.05.2013,
Pobrań: 9,
Wyświetleń: 503
Podgląd dokumentu

Wykład VII:

Systemy dydaktyczne Systemy dydaktyki tradycyjne Jan Fryderyk Herbart (1775-1841)

Główny cel wychowania i kształcenia jest kształcenie moralnego charakteru. Do realizacji tego celu służą środki: kierowanie uczniami, karność i nauczanie wychowujące (polega na łączeniu przekazywanej wiedzy z rozwojem strony wolicjonalno - emocjonalnej)

Cechy dydaktyczne Analiza czynności nauczyciela, podający tok nauczania według stopni formalnych herbartystów.

Narzucanie uczniom treści, organizacji i metod pracy, centralna pozycja nauczyciela w procesie dydaktycznym.

Faworyzowanie sztucznych metod uczenia się („nauki książkowej”) poznawania pośredniego.

Zasady podziału treści nauczania na poszczególne przedmioty szkolne

Zastrzeżenia wysyłane wobec szkoły tradycyjnej: - wychowanie powierzchowne, oparte na represji,

- werbalizm w nauczaniu,

- preferowanie metod służących przekazywaniu uczniom „gotowej wiedzy do zapamiętania”,

- ujmowanie rozwoju myślenia jako incydentu w procesie przekazywania uczniom wiadomości,

- niedostateczne respektowanie potrzeb i zainteresowań poznawczych dzieci i młodzieży,

- odizolowanie treści i procesu kształcenia od rzeczywistych potrzeb społecznych. 2. System dydaktyki progresywistycznej John Dewey (1859 - 1952) Pełny akt myślenia: Odczuwanie trudności

Wykrycie jej i określenie,

Nasuwanie się możliwego pomysłu rozwiązania (formułowanie hipotezy)

Wprowadzenie przez rozumowanie wniosków z przypuszczalnego rozwiązania (logiczna weryfikacja hipotezy)

Dalsze obserwacje i eksperymenty prowadzące do przyjęcia lub odrzucenia hipotezy (J. Dewey: Jak myślimy, Warszawa 1957, 57)

Cechy dydaktyki progresywistycznej Organizacja samodzielnego uczenia się zgodnie ze stopniami formalnymi „pełnego aktu myślenia”.

Centralne miejsce ucznia, uwzględnianie jego potrzeb i zainteresowań w doborze treści metod.

Eksponowanie metod naturalnych, tj. bezpośredniego poznawania rzeczywistości.

„Nauczanie całościowe” uwzględniające konkretne, życiowe potrzeby umysłowe i zainteresowania. Zarzuty stawiane szkole prog resywistycznej: Wychowanie jednostronne, oparte na nieuzasadnionych nadziejach co do wpływu spontanicznej działalności uczniów na ich rozwój intelektualny, emocjonalny i wolicjonalny.

Przerost zajęć praktycznych, często przypadkowych pod względem treści, nad zajęciami „umysłowymi”, zapewniającymi uczniom podstawy usystematyzowanej wiedzy.

Jednostronne faworyzowanie nieekonomicznego „uczenia się przez zadanie”.

Ujmowanie zdobywania wiedzy jako czynności incydentalnych w procesie rozwoju myślenia.