Rozwój tożsamości

• Aby dziecko osiągnęło separację:

-dobra opiera macierzyńska, empatia, emocjonalna dostępność matki -akceptacja przez matkę dążenia dziecka do zdobycia autonomii

• Skrajną formą zaburzeń poczucia tożsamości są psychozy dziecięce polegające na fiksacji lub regresji do fazy symbiozy lub autystycznej

• Zaburzenia mogą być skutkiem:

- odłączenia od matki

- zaburzeń matki – izolacja, brak emocjonalnej dostępności, brak empatii - nie akceptowania przez matkę dążenia dziecka do autonomii

• Także nadmiernie uległy rodzic zaburza proces kształtowania się poczucia tożsamości – nie stawia dziecka w sytuacji konfrontacji z rzeczywistością sprzeczną subiektywnej-dziecięcej

• Podobne efekty wywołuje nadopiekuńczość – nie dopuszczanie dziecka do przeżycia pewnej dozy frustracji potrzeb

 często wynikają z nierozwiązanych problemów separacyjnych rodzica

• Nierozwiązanie przez dziecko zadania separacji psychicznej od matki ma duży wpływ na przebieg dalszych faz rozwojowych szczególnie kryzysu tożsamości okresu dorastania – braki w zakresie poczucia odrębności powodują, że jest on szczególnie traumatyczny i nie zostaje zakończony powodzeniem

MELANIA KLEIN

1) faza paranoidalno-schizoidalna

mechanizmy obronne  rozszczepienie, zmasowana projekcja, 2) faza depresyjna (1. połowa 1 r.ż.)

- złagodzenie mechanizmów obronnych

- matka (dobra i zła) jest jedną osobą)

- dziecko – jest od matki odrębne i jest jedną całością

KRYZYS TOŻSAMOŚCI OKRESU DOJRZEWANIA

• Rozwój struktury „ja" przebiega dzięki identyfikacji z rodzicami, toteż zaburzenia w procesie identyfikacji mają swoje konsekwencje dla poczucia tożsamości