Socjologia radykalna i krytyczna

Cechy charakterystyczne socjologii krytycznej i radykalnej:

Krytyka społeczeństwa własnego

Oparta na konfliktowym modelu społecznym (konflikt jest naturalny)

Możliwe jest zbudowanie modelu społeczeństwa utopijnego

Model krytyczny to model konfliktowy – analityczny

Badacze uważali, ze niemożliwa jest socjologia neutralna (sądzili, że socjologia zawsze reprezentuje jakiś punkt widzenia, zwłaszcza tych, którzy maja władzę.

Krytyka – pojawia się w czasach odrodzenia i reformacji. Głęboka analiza tekstów biblijnych oraz myślicieli starożytnych. Potem pojawienie się M. E.

Cante'a w czasie oświecenia oraz u Marksa, Freuda (dogłębna analiza psychiki – krytyka). Krytykujemy zawsze z jakiegoś punktu widzenia (najczęściej rozumu) Krytyka oświeceniowa – to krytyka za pomocą rozumu – krytykujemy coś co nie ma uzasadnienia w tradycji i objawieniu.

TEORIA KONFLIKTU WRIGHT – MILLS, THEODORA ADORNO, MAXA

HORKHEMERA, HERBERTA MARCUSE'GO:

TEORIA KONFLIKTU JURGENA HABERMASA socjolog niemiecki należał do drugiego pokolenia szkoły Frandzkfurdzkiej:

ANALIZA RÓZNYCH TPÓW WIEDZY:

1) Wiedza empiryczno – analityczna – wiedza przyrodnicza, jak

społeczeństwo ma odkrywać prawidłowości świata (przyrodnicze i

społeczne) po to aby można było lepiej świat opanować (maja one interes

techniczny – chodzi o opanowanie świata)