Inflacja
DEFLACJA - jest to utrzymujący się spadek poziomu cen. Deflacja występuje
najczęściej w okresach pogarszania się koniunktury w gospodarce i wcale nie jest
zjawiskiem pożądanym.
Zarówno inflacja ze wzrostem cen, jak i deflacja z ich spadkiem, nie są zjawiskami które
stanowiłyby cel gospodarki , jest nim bowiem osiągnięcie stabilności cen.
Inflację znamy z życia codziennego. Jest ona nieustannie obecna przy podejmowaniu
wszelkich decyzji ekonomicznych i podejmowaniu planów na przyszłość. Zjawisko inflacji występuje w sytuacji, w której ilość pieniędzy w obiegu rośnie szybciej
niż wartość towarów i usług oferowanych do sprzedaży. Taki stan rzeczy prowadzi w
konsekwencji do wzrostu cen i spadku wartości pieniądza w tym samym tempie.
Z powodu występowania inflacji zanika wartość realna dochodów i wszystkiego, co
posiadamy. Zjawisko to powoduje wzrost wartości nominalnej wypracowanych
dochodów, jednak w rzeczywistości zmniejsza ich wartość realną, powodując spadek ich
siły nabywczej. Należy przy tym zaznaczyć, że nie każdy wzrost cen można uważać za
inflację. Ceny jednych dóbr na rynku mogą drożeć, innych zaś równocześnie maleć,
również tempo zmian tych cen może być różne i nie należy automatycznie kojarzyć tej
sytuacji ze zjawiskiem inflacji. Ruchy cenowe mogą w tej sytuacji zmienić jedynie
strukturę cen na rynku. Zmiana struktury cen na rynku może więc być zjawiskiem
normalnym w prawidłowo funkcjonującej gospodarce rynkowej.
Zatem z inflacją mamy do czynienia w przypadku ogólnego wzrostu cen. Na skutek ograniczenia zagregowanej podaży w gospodarce wzrósł poziom cen i
bezrobocie. Zwiększeniu uległy zagregowane wydatki celem doprowadzenia do wzrostu
zatrudnienia (przesunięcie w prawo krzywej zagregowanego popytu). Na skutek tych
działań dochód narodowy zostaje odbudowany, zatrudnienie wzrasta, ale cała operacja
odbywa się kosztem bardzo silnej inflacji, na którą składają się zarówno ograniczenie
zagregowanej podaży ,jak i wzrost zagregowanego popytu.
Inflację możemy również podzielić ze względu na tempo jej wzrostu, i tak wyróżniamy:
inflację pełzającą (stopa inflacji wynosi od 2-5% w skali roku)
inflację dwucyfrową (stopa inflacji wynosi powyżej 10% w skali roku)
inflację galopującą (stopa inflacji wynosi powyżej 50% w skali roku)
hiperinflację (stopa inflacji wynosi od kilkuset do kilku tysięcy % w roku)
Ze względu na zewnętrzne przejawy dzielimy inflację na:
1.otwartą (wzrost cen nie jest hamowany przez państwo). Występuje w gospodarce
rynkowej.
2.tłumioną (wzrost cen jest hamowany przez państwo, w wyniku czego powstają zapasy
pieniężne ludności). Charakterystyczna dla gospodarki scentralizowanej, powoduje
konieczność reglamentowania towarów w celu zagwarantowania dostępu do zakupu
wszystkich grup ludności. W długim okresie uporczywe finansowanie rosnącego deficytu za pomocą emisji obligacji
lub zaciągniętych kredytów może tak znacznie powiększyć zobowiązania państwa z
tytułu samych należnych odsetek, że rząd będzie musiał uciec się do drukowania
pieniędzy papierowych, jeśli nie zostaną podjęte drastyczne działania fiskalne w celu
zmniejszenia deficytu. Ograniczenie deficytu w drodze podwyższenia obciążeń
podatkowych bądź drastycznych cięć w wydatkach budżetowych może działać
antyinflacyjnie, ale stwarza groźbę spowodowania recesji i wzrostu bezrobocia. Tak więc
metody finansowania deficytu budżetowego doraźnie mogą hamować inflację, ale na
dłuższym okresie czasu taka polityka może powodować rozkręcanie spirali inflacyjnej.
Współczesna teoria ekonomi przywiązuje dużą wagę do regulacji dopływu pieniądza do
obiegu przez bank centralny za pośrednictwem zmiany stopy rezerw obowiązkowych,
która wpływa na możliwość kreacji pieniądza przez banki komercyjne, oraz stopy
dyskontowej od kredytu refinansowego, która wywiera wpływ na wysokość stopy
oprocentowania depozytów i kredytów. Za pośrednictwem zmian stopy procentowej
bank centralny wpływać może na skłonność do oszczędzania i skłonność do inwestycji,
może również sprzyjać lub hamować procesy inflacyjne w zależności od sytuacji
gospodarczej kraju i fazy koniunktury.