Pedagogika społeczna - środowisko lokalne

...Środowisko lokalne należy do głównych kategorii pojęciowych pedagogiki społecznej. Wśród „składników struktury otaczającej osobnika, które działają jako system bodźców i wywołują określone reakcje psychiczne” (Wroczyński 1985r.), środowisko lokalne było obok rodziny najważniejszym czynnikiem socjalizacji. Jego znaczenie i siła wynika m.in. stąd, iż jest ono nieodłącznym i nieuchronnym elementem otoczenia życia jednostki. Człowiek niekiedy pozbawionym jest rodziny, nieświadomie lub instrumentalnie może wyłączyć się z grupy rówieśniczej (towarzyskiej), nie może jednak być poza społecznością lokalną. Społeczność lokalna jest najbardziej uniwersalnym i trwałym elementem naszego otoczenia, od urodzin po kres życia...

Rówieśnictwo oznacza wprawdzie pewną względną równość wieku, ale zawiera znacznie więcej charakterystycznych treści nazwy grupy rówieśniczej. Mieszczą się w niej przede wszystkim dwie cechy: „Tonniesowska wspólnota” i arystotelejska przyjaźń. Jest to więc organizm społeczny wyróżniony spośród innych nie ze względu na cechę demograficzną wieku, lecz ze względu na typ więzi, bliskie, nacechowane wzajemną aprobatą uczestnictwo. Jest to więc najczęściej grupa pierwotna, aczkolwiek mogą i występują bogate formy instytucjonalne grup rówieśniczych np. organizacje młodzieżowe, które mają charakter grup wtórnych, celowych...

...Aleksander Kamiński wymienia specyficzny typ kierowania grupą zwany PRZODOWNICTWEM (specyficzny typ kierowania grupą; charakteryzuje on osoby, które z racji cech osobowych, pewnej charyzmy oraz właściwości opiekuńczych – obdarzone są przez grupę niewymuszonym, spontanicznym zaufaniem, pozytywnym nastawieniem emocjonalnym i gotowością do współdziałania)...

comments powered by Disqus

Przepisz kod z obrazka, aby kontynuować pobieranie

Nie notuj, studiuj!
Dołącz teraz do naszej społeczności.

Jeśli pobieranie nie rozpoczęło się automatycznie, kliknij tutaj.