Zanieczyszczenia w atmosferze oraz środki zaradcze

Notatkę dodano: 28.05.2013,
Pobrań: 1,
Wyświetleń: 113
Podgląd dokumentu

Zanieczyszczenia w atmosferze oraz środki zaradcze - najważniejsze  konwencje w dziedzinie ochrony klimatu.        Konwencja Wiedeńska (1983) o ochronie warstwy ozonu stratosferycznego wraz z  Protokołem Montrealskim (1987) o substancjach degradujących tę warstwę i  kolejnymi uzupełniającymi porozumieniami.    Konwencja Genewska (1979) o transgranicznych zanieczyszczeniach powietrza na  wielkie odległości, wraz z licznymi porozumieniami dodatkowymi (m.in. Protokół  Sofijski/1988/ dotyczący NO2 oraz tzw. Drugi Protokół Siarkowy dotyczący emisji  SO2).     Konwencja o Zapobieganiu Globalnym Zmianom Klimatycznym (podpisana w  trakcie „Szczytu Ziemi” w Rio de Janeiro, 1992), jej skutki ekonomiczne i handlowe  wiążą się przede wszystkim ze zobowiązaniami krajów sygnatariuszy do redukcji  emisji CO2 w związku z koniecznością zapobiegania efektowi szklarniowemu (Polska  nie ratyfikowała dotąd konwencji).    Konwencja na temat transgranicznego transportu zanieczyszczeń powietrza na duże  odległości – jeden z efektów Konferencji Sztokholmskiej (1972). Podpisana w roku  1979, weszła w życie w 1984 r. i początkowo dotyczyła zagadnień związanych z  zakwaszeniem środowiska. Obecnie dotyczy także zagadnień ozonu  troposferycznego, metali ciężkich i trwałych związków organicznych.      Międzynarodowy panel ds. zmian klimatycznych (IPPC) – zorganizowany przez  Światową Organizację Meteorologiczną (WMO) i Program Środowiskowy Narodów  Zjednoczonych (UNEP) w roku 1988. Członkami Panelu są specjaliści nominowani  przez poszczególne rządy. IPPC publikuje raporty (1990, 1992, 1995) na temat zmian  klimatycznych, a od połowy lat dziewięćdziesiątych opracowuje informacje  dotyczące postępu w negocjacjach dotyczących opracowania Konwencji Narodów  Zjednoczonych na temat zmian klimatycznych (UNFCCC).